این که کلمه نزد خدا بود و کلمه خدا بود به چه معناست؟

سطرهای آغازین می گوید که کلام در آغاز بود، با خدا بود و خدا بود. این نشان می دهد که عیسی زمانی که روی زمین به دنیا آمد شروع به وجود نداشت. او قبل از اینکه چیزی ساخته شود آنجا بود. «با خدا» نشان میدهد که او فردی متمایز در مشارکت نزدیک با پدر است، و «خدا بود» نشان میدهد که او در طبیعت الهی مشترک است. او مخلوقی نیست، بلکه موجودی است که همه چیز به وسیله او ساخته شده است. بنابراین وقتی عیسی را در این انجیل می بینید، می بینید که خدا خودش را می شناسد.

چرا یوحنا عیسی را بره خدا می نامد که گناه جهان را می برد؟

هنگامی که یحیی تعمید دهنده عیسی را بره خدا می نامد، او به عیسی به عنوان قربانی واقعی برای گناه اشاره می کند. در اسرائیل برهها بر روی مذبح تقدیم میشدند و در عید فصح خون برهای مردم را برای نجات نشان میداد. جان آن عکس را برمی دارد و می گوید عیسی کسی است که واقعاً با گناه سروکار دارد، نه فقط برای یک ملت، بلکه برای جهان. مرگ او بر روی صلیب یک تصادف نیست، بلکه نقشه خدا برای رفع گناه و بازگرداندن مردم به خودش است. اعتماد به عیسی مانند پناه گرفتن در زیر آن قربانی است.

تولد دوباره از آب و روح به چه معناست؟

عیسی به نیکودیموس می گوید که هیچ کس نمی تواند ملکوت خدا را ببیند یا وارد ملکوت شود مگر اینکه از آب و روح متولد شود. او در مورد بازگشت به رحم نیست، بلکه در مورد تولدی جدید از جانب خدا صحبت می کند. آب به پاک شدن از گناه اشاره می کند و روح به قدرت خود خدا اشاره می کند که زندگی جدیدی را در درون انسان می بخشد. تلاش انسان، خانواده یا مذهب نمی تواند این را ایجاد کند. خداوند باید دل را بشوید و حیات معنوی بدهد. این تولد جدید خود را در ایمان به عیسی و تغییر شیوه زندگی نشان می دهد.

چرا عیسی می گوید من نان زندگی هستم و از خوردن گوشت او و نوشیدن خون او صحبت می کند؟

عیسی پس از غذا دادن به جمعیت با نان و ماهی توضیح می دهد که او خود نان حیات است که از بهشت نازل شد. مانا در بیابان فقط برای مدتی مردم را زنده نگه داشت، اما کسانی که نزد عیسی می آیند و به او ایمان می آورند، زندگی ابدی خواهند داشت. وقتی از خوردن گوشت و نوشیدن خونش صحبت میکند، از زبان تصویری قوی استفاده میکند تا عمیقاً او را با ایمان جذب کند و به بدنش که داده شده و خونی که در مرگ ریخته شده اعتماد دارد. بدون این نوع ایمان به فداکاری او می گوید ما زندگی در خود نداریم.

انجیل یوحنا در مورد اینکه عیسی هم خدا و هم انسان است چه می آموزد؟

در سراسر این انجیل، عیسی به عنوان خدای واقعی و انسان واقعی نشان داده شده است. او کلام ابدی است که همه چیز بوسیله او ساخته شد، یکی با پدر، که قادر است زنده کند، ببخشد، قضاوت کند، و مردگان را زنده کند. در همان زمان، کلمه جسم می شود، خسته می شود، در قبر می گریست، در روح خود احساس ناراحتی می کند و بر روی صلیب می میرد. او به پدر دعا می کند و از فرستاده شدن صحبت می کند. اینها نشانه های ضعف در الوهیت او نیست، بلکه انسانیت واقعی است که به الوهیت کامل پیوسته است. این گونه می تواند خدا را آشکار کند و به جای ما بایستد.

چرا طبق این انجیل عیسی باید روی صلیب می مرد؟

در این انجیل، از مرگ عیسی به عنوان ساعت او و بالا رفتن او یاد شده است. او بره خداست که گناه را از بین می برد، شبان خوبی است که جان خود را برای گوسفندان فدا می کند، و دانه گندمی است که باید به زمین بیفتد و بمیرد تا میوه فراوان بدهد. مرگ او فقط نمونه ای از عشق نیست، هر چند که مطمئناً عشق را نشان می دهد. این روشی است که داوری خدا در برابر گناه انجام می شود، روشی است که فرمانروای این جهان رانده می شود، و روشی است که مردم از همه ملت ها به سوی او کشیده می شوند و زندگی جاودانی به او داده می شود.

این انجیل می گوید که من باید چه کار کنم تا زندگی ابدی داشته باشم؟

انجیل بارها و بارها زندگی ابدی را به ایمان به عیسی می پیوندد. می گوید هر که به او ایمان آورد هلاک نمی شود بلکه حیات جاودانی خواهد داشت. باور کردن چیزی بیش از موافقت با حقایق است. آمدن به سوی او، پذیرفتن او، اعتماد به نام او، نگاه کردن به او به عنوان نان زندگی، نور جهان، شبان نیکو، رستاخیز و زندگی، و راهی به سوی پدر است. کسانی که ایمان آورده اند از مرگ به زندگی می روند، از خدا زاده شده اند و در روز آخر زنده خواهند شد. کسانی که امتناع می ورزند در غضب خدا می مانند.

منظور عیسی از وقتی که می گوید من راه، حقیقت و زندگی هستم چیست؟

هنگامی که عیسی می گوید که او راه، حقیقت و زندگی است، او در شب قبل از صلیب با شاگردان خود صحبت می کند. آنها مضطرب هستند و او به آنها می گوید که هیچ کس نزد پدر نمی آید مگر از طریق او. او راه است زیرا او به تنهایی شکاف بین خدا و گناهکاران را پر می کند. او حقیقت است زیرا او کاملاً نشان می دهد که خدا چگونه است و سخنان پدر را بیان می کند. او زندگی است زیرا تمام زندگی واقعی و ماندگار در اوست. پس آمدن به خدا با تلاش خودمان نیست، بلکه با اعتماد به این شخص و کار اوست.

نقش روح القدس در این انجیل چیست؟

عیسی تسلی دهنده دیگری به نام روح حقیقت را وعده می دهد که پدر او را به نام او خواهد فرستاد. روح با ایمانداران و در درون آنها زندگی خواهد کرد، به آنها تعلیم خواهد داد و آنچه عیسی گفت را به آنها یادآوری خواهد کرد. او به تمام حقیقت هدایت خواهد کرد، چیزهای آینده را نشان خواهد داد و عیسی را با گرفتن آنچه متعلق به اوست و اعلام آن جلال خواهد داد. او همچنین جهان را در مورد گناه، عدالت و قضاوت محکوم خواهد کرد. پس روح یک نیروی مبهم نیست، بلکه یک شخص الهی است که پس از خروج عیسی فرستاده شد تا کار او را به کار گیرد، قوم خود را تقویت کند، و آنها را در حقیقت نگه دارد.

چگونه می توانم پیام انجیل یوحنا را در زندگی امروزم به کار ببرم؟

این انجیل ابتدا از شما دعوت می کند که ایمان بیاورید که عیسی مسیح، پسر خدا است و برای بخشش و زندگی ابدی به او تکیه کنید. سپس شما را فرا می خواند تا در نور راه بروید، همانطور که او دوست داشته است عشق بورزید، مانند شاخه های درخت تاک در او بمانید و سخنان او را حفظ کنید. این شما را برای سختی آماده می کند و به شما یادآوری می کند که ممکن است جهان از پیروان او متنفر باشد، اما او آرامش و روح خود را می دهد. با خواندن این داستان ها و گفته ها، می توانید مدام بپرسید: این نشان می دهد که عیسی کیست، و چگونه باید امروز به او اعتماد کنم و از او اطاعت کنم؟

John.۱.۱

یوحنا ۱:۱

TDV08

در ازل کلام بود. کلام با خدا بود و کلام خود خدا بود،
dar 'azal kalām bud. kalām bā khodā bud va kalāme khod khodā bud,.
It was in the beginning of time. The word was with God and the word was God himself.

The Beginning

ارجاعات متقاطع

ارجاع متقاطعی برای این آیه در دسترس نیست.

یوحنا ۱:۱

در ازل کلام بود. کلام با خدا بود و کلام خود خدا بود، dar 'azal kalām bud. kalām bā khodā bud va kalāme khod khodā bud,. It was in the beginning of time. The word was with God and the word was God himself.

The Beginning

ارجاعات متقاطع

در ازل کلام بود. کلام با خدا بود و کلام خود خدا بود،
dar 'azal kalām bud. kalām bā khodā bud va kalāme khod khodā bud,.
It was in the beginning of time. The word was with God and the word was God himself.