اینکه خداوند در این قسمت «نوح را یاد کرد» یعنی چه؟

وقتی متن می گوید که خداوند «نوح را یاد کرد» به این معنا نیست که خداوند او را فراموش کرده و سپس او را به یاد آورده است. یعنی خداوند توجه مراقبت خود را به عمل تبدیل کرد. پس از ماههای طولانی در کشتی، ممکن بود احساس میکرد که هیچ اتفاقی نمیافتد، اما سپس خدا بادی فرستاد، آبهای عمیق و باران را متوقف کرد و شروع به خشک کردن زمین کرد. یاد خدا با کارهایی که انجام می دهد نشان داده می شود: او به وعده خود مبنی بر محافظت از نوح و حیوانات عمل می کند و روند نجات و تجدید حیات را آغاز می کند.

چرا نوح یک زاغ و سپس یک کبوتر را از کشتی فرستاد؟

نوح پرندگان را فرستاد تا ببیند آیا آب به اندازه کافی برای زندگی در خارج از کشتی پایین آمده است یا خیر. کلاغ از روی آب به این سو و آن سو رفت و مانند کبوتر به کشتی بازنگشت. کبوتر، پرنده ای مهربان تر که روی چیزهای مرده آرام نمی گیرد، ابتدا جایی برای فرود نیاورد و به نزد نوح بازگشت، پس می دانست که زمین آماده نیست. پس از هفت روز دیگر، کبوتر با یک برگ زیتون تازه برگشت و نشان داد که گیاهان دوباره در حال رشد هستند و آب به شدت کاهش یافته است.

بازگرداندن برگ زیتون توسط کبوتر چه اهمیتی دارد؟

برگ زیتون به نوح نشان داد که آب آنقدر پایین رفته که درختان رشد کرده و برگها ظاهر شوند. زیتون در بلندترین قله ها رشد نمی کند، بنابراین یک برگ تازه به این معنی است که دامنه های پایینی دیگر پوشیده نمی شوند. این نشانه روشنی بود که داوری خدا توسط آب در حال گذر است و زمین دوباره برای زندگی مناسب می شود. برای نوح و خانواده اش، آن برگ کوچک پیام بزرگی از صلح، امید و نزدیک شدن به آغازی جدید در خشکی داشت.

چرا نوح قبل از خروج از کشتی منتظر فرمان خدا بود؟

حتی بعد از اینکه زمین خشک به نظر می رسید، نوح کشتی را ترک نکرد تا اینکه خدا به او دستور داد که بیرون برود. او با کلام خدا وارد کشتی شده بود و بدون همان کلمه روشن قدم به دنیای جدید نمی گذاشت. این یک ایمان آرام و دقیق را نشان می دهد. نوح به زمان بندی خدا بیشتر از قضاوت یا احساسات خود اعتماد داشت. مثال او یک اطاعت صبور را تشویق می کند: ماندن در جایی که خدا ما را قرار داده است، حتی زمانی که احساس می کنیم آماده حرکت هستیم، تا زمانی که او راه را باز کند و از طریق مشیت و دستورات خود صحبت کند.

چرا نوح بعد از طوفان قربانگاهی ساخت و قربانی های سوختنی تقدیم کرد؟

اولین اقدام نوح پس از خروج از کشتی این بود که یک مذبح بسازد و حیواناتی از هر نوع پاکیزه را به عنوان قربانی سوختنی تقدیم کند. این روش او برای تشکر از خدا برای نجات او و خانواده اش و همه موجودات بود. همچنین این یک اعتراف متواضعانه بود که آنها فقط به خاطر رحمت خدا زنده بودند. این قسمت میگوید که خداوند بوی «طعم شیرین» را به مشام میدهد، به این معنی که خدا این عبادت را که از ایمان و شکرگزاری ناشی میشد پذیرفت. قربانی برای بوی گوشت سوزان نبود، بلکه برای قلبی بود که به خدا اعتماد کرد و به او احترام گذاشت.

وعده خدا در مورد زمان کاشت و برداشت، سرما و گرما به چه معناست؟

در پایان گذر، خداوند وعده می دهد که تا زمانی که زمین باقی است، همیشه زمان کاشت و برداشت، سرما و گرما، تابستان و زمستان، روز و شب وجود خواهد داشت. این به این معنی است که خداوند نظم طبیعت را که در اثر سیل مختل شده بود، بازیابی و اصلاح می کند. مردم می توانستند دوباره محصول بکارند و روی فصل ها حساب کنند. این نشانه ثابت رحمت اوست: اگرچه قلب انسانها از جوانی هنوز به سوی شر خم شده است، خداوند دوباره با چنین سیلابی همه زندگی را از بین نخواهد برد، بلکه جهان را به طور منظم در حال اجرا نگه می دارد.

این قسمت در مورد شخصیت خدا پس از سیل چه می آموزد؟

این قسمت خدا را هم به عنوان قاضی و هم نگهبان مهربان نشان می دهد. او به تازگی زمین را با طوفان قضاوت کرده است، با این حال نوح را به یاد می آورد، مراقب همه موجودات موجود در کشتی است و به آرامی آب ها را خشک می کند. او با نوح صحبت می کند، شروعی تازه می کند و به موجودات برکت می دهد که بارور و تکثیر شوند. وقتی نوح قربانی میکند، خداوند آنها را میپذیرد و در دل میگوید که دیگر زمین را به همان شکل لعنت نمیکند. او حتی با آگاهی از بدی های جاری در دل انسان ها، صبر را برمی گزیند و نوید زندگی و فصل های جاری را می دهد.

داستان انتظار در کشتی چگونه می تواند در زندگی امروز من صدق کند؟

نوح ماههای زیادی را در کشتی گذراند، بدون هیچ نشانهای از تغییر جز آنچه خدا به آرامی با آب انجام داد. او وضعیت را با پرندگان آزمایش کرد، اما هنوز قبل از بیرون آمدن منتظر کلام واضح خدا بود. زندگی ما می تواند مانند آن انتظار طولانی باشد، زمانی که پیشرفت کمی می بینیم و متعجب می شویم که آیا خدا ما را به یاد می آورد یا خیر. این داستان شما را تشویق میکند که حتی زمانی که نتایج سریع نمیبینید، اعتماد کنید که خدا در کار است، به دنبال نشانههای کوچک رحمت او باشید و تنها زمانی که او رهبری میکند و راه را باز میکند، پیش بروید.

Gen.۸.۱

پیدایش ۸:۱

TDV08

خدا نوح و تمام حیواناتی را که با او در کشتی بودند فراموش نکرده بود. پس بادی بر روی زمین فرستاد و آب رفته رفته پائین آمد.
khodā nuh va tamāme heyvānāti rā ke bā 'u dar koshti budand farāmush nakarde bud. pas bādi bar ruye zamin ferestād va 'āb rafte rafte pāyin 'āmad.
God had not forgotten Noah and all the animals that were with him in the ark. So he sent a wind on the earth and the water gradually came down.

The Ark Rests on Ararat

۱ خدا نوح و تمام حیواناتی را که با او در کشتی بودند فراموش نکرده بود. پس بادی بر روی زمین فرستاد و آب رفته رفته پائین آمد.
khodā nuh va tamāme heyvānāti rā ke bā 'u dar koshti budand farāmush nakarde bud. pas bādi bar ruye zamin ferestād va 'āb rafte rafte pāyin 'āmad.
God had not forgotten Noah and all the animals that were with him in the ark. So he sent a wind on the earth and the water gradually came down.

۲ چشمه های عظیم زیر زمینی و روزنه های آسمان بسته شدند و دیگر باران نبارید.

cheshmehāye 'azim zire zamini va rozanehāye 'āsemān baste shodand va digar bārān nabārid.

The huge underground springs and the openings in the sky were closed and it did not rain anymore.

۳ آب مرتب از روی زمین کم می شد و بعد از یکصد و پنجاه روز فرو نشست.

'ābe morattab 'az ruye zamin kam mishod va ba'd 'az yeksad va panjāh ruz foru neshast.

The water regularly decreased from the ground and subsided after one hundred and fifty days.

۴ در روز هفدهم ماه هفتم کشتی بر روی کوههای آرارات نشست.

dar ruze hefdahome māhe haftome koshti bar ruye kuhhāye 'ārārāt neshast.

On the 17th day of the 7th month, the ark landed on the mountains of Ararat.

۵ آب تا ماه دهم رفته رفته کم می شد تا اینکه در روز اول ماه دهم قلۀ کوهها ظاهر شد.

'āb tā māhe dahom rafte rafte kam mishod tā 'inke dar ruze 'avvale māhe dahome gholleye kuhhā zāher shod.

The water gradually decreased until the tenth month until the top of the mountains appeared on the first day of the tenth month.

Noah Sends a Raven and a Dove

۶ بعد از چهل روز، نوح کلکین کشتی را باز کرد

ba'd 'az chehel ruz, nuh kalakin keshti rā bāz kard.

After forty days, Noah Calkin opened the ark

۷ و زاغی را بیرون فرستاد. زاغ بیرون رفت و دیگر بر نگشت. او همین طور در پرواز بود تا وقتی که آب فرو نشست.

va zāghi rā birun ferestād. zāgh birun raft va digar bar nagasht. 'u hamin tor dar parvāz bud tā vaghti ke 'āb foru neshast.

and sent out a magpie. The raven went out and never came back. He was flying like that until the water subsided.

۸ پس نوح کبوتری را بیرون فرستاد تا ببیند که آیا آب از روی زمین فرو نشسته است یا خیر؟

pas nuhe kabutari rā birun ferestād tā bebinad ke 'āyā 'āb 'az ruye zamin foru nashoste 'ast yā kheyr?.

So Noah sent out a dove to see if the water had receded from the earth.

۹ اما کبوتر جائی برای نشستن پیدا نکرد، چون آب همه جا را گرفته بود. پس به کشتی برگشت و نوح او را گرفت و در کشتی گذاشت.

'ammā kabutare jāyi barāye neshastan peydā nakard, chon 'ābe hameye jā rā gerefte bud. pas be koshtiye bargasht va nuh 'u rā gereft va dar koshti gozāsht.

But the dove could not find a place to sit, because the water was everywhere. So he returned to the ark and Noah took him and put him in the ark.

۱۰ هفت روز دیگر صبر کرد و دوباره کبوتر را رها کرد.

haft ruze digar sabr kard va dobāre kabutar rā rahā kard.

He waited another seven days and released the pigeon again.

۱۱ وقت عصر بود که کبوتر در حالیکه یک برگ زیتون تازه در نول داشت به نزد نوح برگشت. نوح فهمید که آب کم شده است.

vaght 'asr bud ke kabutar darhālike yek barge zeytune tāze dar novel dāsht be nazde nuh bargasht. nuh fahmid ke 'āb kam shode 'ast.

It was evening time when the dove returned to Noah with a fresh olive leaf in its basket. Noah realized that the water was low.

۱۲ بعد از هفت روز دیگر دوباره کبوتر را بیرون فرستاد. این مرتبه کبوتر به کشتی بر نگشت.

ba'd 'az haft ruze digar dobāre kabutar rā birun ferestād. 'in martabe kabutar be koshti bar nagasht.

After another seven days, he sent the dove out again. This time the pigeon did not return to the ship.

Exiting the Ark

۱۳ در روز اول ماه اول، نوح ششصد و یک ساله شد و در این وقت بود که آب روی زمین خشک شد. پس نوح دریچۀ کشتی را باز کرد و دید زمین در حال خشک شدن است.

dar ruze 'avvale māhe 'avval, nuhe sheshsad va yek sāle shod va dar 'in vaght bud ke 'ābe ruye zamin khoshk shod. pas nuhe daricheye keshti rā bāz kard va dide zamin dar hāle khoshk shodan 'ast.

On the first day of the first month, Noah was six hundred and one years old, and it was at this time that the water dried up on the earth. So Noah opened the door of the ark and saw that the earth was drying up.

۱۴ در روز بیست و هفتم ماه دوم زمین کاملاً خشک بود.

dar ruze bist va haftome māhe dovvome zamin kāmelan khoshk bud.

On the twenty-seventh day of the second month, the earth was completely dry.

۱۵ خدا به نوح فرمود:

khodā be nuh farmud:.

God said to Noah:

۱۶ «تو و زن، پسرها و عروس هایت از کشتی بیرون بیائید.

« to va zan, pesarhā va 'arushāyat 'az koshti birun biyāyid.

"Get out of the ship, you and your wife, sons and daughters-in-law.

۱۷ تمام حیواناتی که نزد تو هستند یعنی تمام پرندگان و چهارپایان و خزندگان را هم بیرون بیاور تا در روی زمین پراگنده شوند و به فراوانی بارور و زیاد گردند.»

tamāme heyvānāti ke nazde to hastand ya'ni tamāme parandegān va chāhārpāyān va khazandegān rā ham birun biyāvar tā dar ruye zamin parāgende shavand va be farāvāniye bārvar va ziyād gardand.».

Bring out all the animals that are with you, that is, all the birds, cattle, and reptiles, so that they may be scattered on the earth and multiply in abundance."

۱۸ پس نوح، زن، پسرها و عروس هایش از کشتی بیرون رفتند.

pas nuh, zan, pesarhā va 'arushāyash 'az koshti birun raftand.

So Noah, his wife, sons and daughters-in-law left the ark.

۱۹ تمام چهارپایان و پرندگان و خزندگان هم با جفت های خود از کشتی خارج شدند.

tamāme chāhārpāyān va parandegān va khazandegān ham bā jofthāye khod 'az koshti khārej shodand.

All the cattle, birds and reptiles left the ship with their pairs.

Noah Builds an Altar

۲۰ نوح قربانگاهی برای خداوند بنا کرد و از هر پرنده و هر حیوان حلال یکی را به عنوان قربانی سوختنی بر قربانگاه قربانی کرد.

nuh ghorbānegāhi barāye khodāvand banā kard va 'az har parande va har heyvān hallāle yeki rā be 'onvāne ghorbāniye sukhtani bar ghorbāngāhe ghorbāni kard.

Noah built an altar for God and sacrificed one of every bird and every lawful animal as a burnt offering on the altar.

۲۱ وقتی بوی خوش قربانی به پیشگاه خداوند رسید، خداوند با خود گفت: «بعد از این دیگر زمین را به خاطر انسان لعنت نمی کنم. گرچه انسان از کودکی افکار شریرانه داشته است. دیگر همۀ حیوانات را هلاک نمی کنم چنان که کردم.

vaghti buye khoshe ghorbāni be pishgāhe khodāvand resid, khodāvand bā khod goft:« ba'd 'az 'in digar zamin rā be khātere 'ensān la'nat nemikonam. garche 'ensān 'az kudakiye 'afkāre sharirāneye dāshte 'ast. digar hameye heyvānāt rā halāk nemikonam chenān ke kardam.

When the sweet smell of the sacrifice reached God, God said to himself: "After this, I will not curse the earth for the sake of man." Although man has had evil thoughts since childhood. I will no longer kill all the animals as I did.

۲۲ تا زمانی که دنیا هست، کشت و زراعت، سرما و گرما، زمستان و تابستان و روز و شب هم باشد.»

tā zamāni ke donyā hast, kesht va zerā'at, sarmā va garmā, zemestān va tābestān va ruz va shabe ham bāshad.».

As long as the world exists, there will be cultivation, cold and heat, winter and summer, and day and night.

ارجاعات متقاطع

ارجاع متقاطعی برای این آیه در دسترس نیست.