مردمی که شهر و برج را در بابل می ساختند چه گناهی داشتند؟

مردم بابل فقط برای سرپناه نمی ساختند. آنها با هم توافق کردند که یک شهر و یک برج بسیار مرتفع بسازند تا بتوانند نامی برای خود دست و پا کنند و از پراکنده شدن بر روی زمین جلوگیری کنند. خدا به مردم گفته بود که زمین را پر کنند، اما آنها امنیت، شهرت و اتحاد را بر اساس شرایط خود انتخاب کردند. نقشه آنها نشان دهنده غرور و میل به بزرگ بودن بدون گوش دادن به خدا بود. مشکل آجر و ساختمان نبود، بلکه دلی مغرور بود که جلال انسان را بر خواست خدا مقدم داشت.

چرا خداوند زبان مردم بابل را اشتباه گرفته است؟

خدا دید که مردم در یک نقشه غرور آفرین متحد شدند که او را کنار زد. با یک زبان، آنها میتوانستند در پروژههایی که فرمان او را برای گسترش بر روی زمین نادیده میگرفتند، به یکدیگر بپیوندند. خداوند با بهم ریختن زبانشان اتحاد غرورشان را در هم شکست و برج را متوقف کرد و آنها را وادار به پراکندگی کرد. این قضاوت در مورد شورش آنها بود، اما همچنین یک حد عاقلانه برای اینکه غرور آنها تا کجا می تواند پیش برود. این نشان داد که خداوند بر برنامه های بشری و حتی بر گفتار و ملت ها حکومت می کند.

معنی نام بابل در این قسمت چیست؟

این مکان بابل نامیده می شود زیرا خداوند در آنجا زبان تمام زمین را "معروف" یا درهم می کند. مردم خواستار نامی بودند که برای آنها شکوه و شهرت ماندگار به ارمغان بیاورد، اما نامی که آنها دریافت کردند باعث سردرگمی شد، نه افتخار. این نام یادآوری میشود که وقتی مردم متحد میشوند تا علیه راههای خدا فشار بیاورند، برنامههایشان به بینظمی ختم میشود. چیزی که امیدوار بودند آنها را در کنار هم نگه دارد، در عوض نقطه ای شد که خداوند آنها را از آنجا بر روی زمین پراکنده کرد.

داستان بابل چگونه حاکمیت خدا را بر نقشه های بشر نشان می دهد؟

در داستان، مردم شهر و برجی را برای رسیدن به بهشت، تضمین آینده و نام خود برنامه ریزی می کنند. آنها قوی و متحد به نظر می رسند، اما خدا فقط باید «پایین بیاید» و گفتار آنها را تغییر دهد تا کل پروژه متوقف شود. طراحی عالی آنها با یک کلمه از او فرو می ریزد. این نشان میدهد که هر چقدر هم که برنامههای انسان قوی یا هوشمندانه به نظر میرسند، نمیتوانند آنچه را که خدا گفته است نادیده بگیرند. خدا محدودیت ها را تعیین می کند، غرور را قضاوت می کند و تاریخ را به سمت اهداف خود هدایت می کند.

چرا نسلهای سام تا ابرام بعد از داستان بابل گنجانده شدهاند؟

پس از بیان اینکه چگونه خدا ملتها را در بابل پراکنده کرد، این گذرگاه یک خط خانوادگی از سام تا ابرام را دنبال می کند. این نشان می دهد که در حالی که بسیاری از ملت ها تشکیل شده و زبان ها تقسیم شده اند، خدا هنوز از طریق یک خط خاص کار می کند. شجره نامه زمان پس از سیل را به داستان بعدی ابرام پیوند می دهد. این ما را آماده میکند تا ببینیم خدا چگونه از طریق این مرد و خانوادهاش عمل خواهد کرد، حتی پس از شکست نقشههای انسانی در بابل. این نشان می دهد که هدف خدا در طول تاریخ ادامه دارد.

تارا، ابرام، سارای و لوط در این قسمت چه کسانی هستند؟

تارا پدر ابرام، ناهور و هاران است. آبرام بعداً به شخصیت اصلی داستان بعدی تبدیل می شود. سارای همسر ابرام است و در متن ذکر شده که او نازا است و فرزندی ندارد که بعداً اهمیت پیدا می کند. هاران، پسر دیگر تارا، در سرزمین خود می میرد، اما پدر لوط است. سپس لوط با ابرام سفر می کند. این افراد گروه خانوادگی کوچکی را تشکیل می دهند که خداوند پس از پراکندگی ملت ها از آنها استفاده خواهد کرد و توجه خود را به یک خانواده در سراسر جهان نشان می دهد.

چرا تارا خانواده خود را از اور به سوی سرزمین کنعان برد؟

این قسمت میگوید تارا ابرام، سارای و لوط را از اور کلدانیها خارج کرد تا به سرزمین کنعان بروند، اگرچه آنها توقف کردند و در هاران ساکن شدند. تارا، به عنوان رئیس خانواده، به عنوان کسی که این حرکت را رهبری کرد، نامیده می شود، حتی اگر دعوت خداوند به ابرام بود. این حرکت جدایی از وطن قدیمی و راههای آن را آغاز میکند و به سرزمینی اشاره میکند که خدا بعداً به خانواده آبرام داد. این نشان می دهد که خدا به آرامی این خانواده را به سمت هدف خود می چرخاند.

این قسمت در مورد غرور انسان و پاسخ خدا چه می آموزد؟

سازندگان بابل نشان می دهند که چگونه غرور انسانی می تواند رشد کند وقتی مردم به قدرت، تعداد و مهارت خود اعتماد کنند. آنها با تلاش خود به دنبال امنیت، شهرت و حتی خود بهشت هستند. پاسخ خدا این است که با یک عمل ساده قضاوت، نقشه های آنها را به باد می دهد. پراکندگی، زبانهای جدید و برج ناتمام همه هشدار میدهند که نقشههای غرورآفرین علیه خدا شکست خواهند خورد. در همان زمان، شجره نامه آرام و حرکت خانواده آبرام نشان می دهد که هدف صبورانه خدا ادامه خواهد داشت، حتی زمانی که غرور انسان مورد قضاوت قرار گیرد.

Gen.11.1

پیدایش 11:1

TDV08

در آن زمان مردم سراسر جهان فقط یک زبان داشتند و کلمات آن ها یکی بود.
dar 'ān zamān mardom sarāsare jahān faghat yek zabān dāshtand va kalemāte 'ānhā yeki bud.
At that time people all over the world had only one language and their words were the same.

The Tower of Babel

1 در آن زمان مردم سراسر جهان فقط یک زبان داشتند و کلمات آن ها یکی بود.
dar 'ān zamān mardom sarāsare jahān faghat yek zabān dāshtand va kalemāte 'ānhā yeki bud.
At that time people all over the world had only one language and their words were the same.

2 وقتی که از مشرق کوچ می کردند، به زمین همواری در سرزمین شِنعار رسیدند و در آنجا ساکن شدند.

vaghti ke 'az mashregh kuch mikardand, be zamine hamvāri dar sarzamine shanno'ār residand va dar 'ānjā sāken shodand.

When they migrated from the east, they reached a flat land in the land of Shenar and settled there.

3 آن ها به یکدیگر گفتند: «بیائید خشت بسازیم و آن ها را خوب پخته کنیم.» آن ها بجای سنگ از خشت و بجای گچ از قیر استفاده کردند.

'ānhā be yekdigar goftand:« biyāyid khesht besāzim va 'ānhā rā khub pokhte konim.» 'ānhā be jāye sang 'az khesht va be jāye gach 'az ghir 'estefāde kardand.

They said to each other: "Let us make clay and bake them well." They used clay instead of stone and bitumen instead of plaster.

4 پس به یکدیگر گفتند: «بیائید شهری برای خود بسازیم و برجی بنا کنیم که سرش به آسمان برسد و بدینوسیله نام خود را جاودان بسازیم. مبادا در روی زمین پراگنده شویم.»

pas be yekdigar goftand:« biyāyid shahri barāye khod besāzim va borji banā konim ke sarash be 'āsemān berasad va bedinvasile nām khod rā jāvedān besāzim. mabādā dar ruye zamin parāgende shavim.».

So they said to each other: "Let's build a city for ourselves and build a tower whose head reaches the sky and thus make our name eternal." Lest we be scattered on the earth."

5 بعد از آن خداوند پائین آمد تا شهر و برجی را که آن مردم ساخته بودند، ببیند.

ba'd 'az 'ān khodāvand pāyin 'āmad tā shahr va borji rā ke 'ān mardom sākhte budand, bebinad.

After that, God came down to see the city and the tower that those people had built.

6 آنگاه فرمود: «حالا دیگر تمام این مردم متحد شدند و زبان شان هم یکی است. این هنوز شروع کار آن ها است. و هیچ کاری نیست که انجام آن برای آن ها غیر ممکن باشد.

'āngāh farmud:« hālā digar tamāme 'in mardom mottahed shodand va zabāneshān ham yeki 'ast. 'in hanuz shoru'e kār 'ānhā 'ast. va hich kāri nist ke 'anjāme 'ān barāye 'ānhā gheyr momken bāshad.

Then he said: "Now all these people are united and their language is the same." This is still the beginning of their work. And there is nothing that is impossible for them to do.

7 پس پائین برویم و وحدت زبان آن ها را از بین ببریم تا زبان یکدیگر را نفهمند.»

pas pāyin beravim va vahdate zabāne 'ānhā rā 'az beyn bebarim tā zabāne yekdigar rā nafahmand.».

So let's go down and destroy the unity of their language so that they don't understand each other's language."

8 پس خداوند آن ها را در سراسر روی زمین پراگنده کرد و آن ها نتوانستند آن شهر را بسازند.

pas khodāvande 'ānhā rā dar sarāsare ruye zamin parāgende kard va 'ānhā natavānestand 'ān shahr rā besāzand.

So God scattered them all over the earth and they could not build that city.

9 اسم آن شهر را بابل گذاشتند، چونکه خداوند در آنجا وحدت زبان تمام مردم را از بین برد و آن ها را در سراسر روی زمین پراگنده کرد.

'esme 'ān shahr rā bābol gozāshtand, chonke khodāvand dar 'ānjā vahdate zabāne tamāme mardom rā 'az beyn bord va 'ānhā rā dar sarāsare ruye zamin parāgende kard.

They named that city Babylon, because God destroyed the unity of the language of all the people there and scattered them all over the earth.

Genealogy from Shem to Abram

10 اینها فرزندان سام بودند. دو سال بعد از طوفان، وقتی که سام صد ساله بود، پسرش اَرفَکشاد به دنیا آمد.

'inhā farzandāne sām budand. do sāle ba'd 'az tufān, vaghti ke sām sad sāle bud, pesarash 'arfakkoshād be donyā 'āmad.

These were the children of Shem. Two years after the flood, when Sam was a hundred years old, his son Arphaxad was born.

11 بعد از آن پنجصد سال دیگر زندگی کرد و دارای پسران و دختران دیگر شد.

ba'd 'az 'ān panjsad sāle digar zendegi kard va dārāye pesarān va dokhtarāne digar shod.

After that, he lived another five hundred years and had other sons and daughters.

12 وقتی اَرفَکشاد سی و پنج ساله بود، پسرش شَلح به دنیا آمد.

vaghti 'arfakkoshād si va panj sāle bud, pesarash sheleh be donyā 'āmad.

When Arfakshad was thirty-five years old, his son Shaleh was born.

13 بعد از آن چهارصد و سه سال دیگر زندگی کرد و دارای پسران و دختران دیگر شد.

ba'd 'az 'ān chāhārsad va se sāle digar zendegi kard va dārāye pesarān va dokhtarāne digar shod.

After that, he lived another four hundred and three years and had other sons and daughters.

14 وقتی شَلح سی ساله بود، پسرش عِبِر به دنیا آمد.

vaghti sheleh si sāle bud, pesarash 'ebr be donyā 'āmad.

When Shaleh was thirty years old, his son Eber was born.

15 بعد از آن چهارصد و سه سال دیگر زندگی کرد و دارای پسران و دختران دیگر شد.

ba'd 'az 'ān chāhārsad va se sāle digar zendegi kard va dārāye pesarān va dokhtarāne digar shod.

After that, he lived another four hundred and three years and had other sons and daughters.

16 وقتی عِبِر سی و چهار ساله بود، پسرش فِلِج به دنیا آمد.

vaghti 'ebr si va chāhār sāle bud, pesarash falaj be donyā 'āmad.

When Eber was thirty-four years old, his son Falaj was born.

17 بعد از آن چهارصد و سی سال دیگر زندگی کرد و دارای پسران و دختران دیگر شد.

ba'd 'az 'ān chāhārsad va si sāle digar zendegi kard va dārāye pesarān va dokhtarāne digar shod.

After that, he lived another four hundred and thirty years and had other sons and daughters.

18 وقتی فِلِج سی ساله بود، پسرش رَعو به دنیا آمد.

vaghti falaj si sāle bud, pesarash ra'u be donyā 'āmad.

When Felej was thirty years old, his son Rao was born.

19 بعد از آن دوصد و نه سال دیگر زندگی کرد و دارای پسران و دختران دیگر شد.

ba'd 'az 'ān dosed va na sāle digar zendegi kard va dārāye pesarān va dokhtarāne digar shod.

After that, he lived another two hundred and nine years and had other sons and daughters.

20 وقتی رَعو سی و دو ساله بود، پسرش سِروج به دنیا آمد.

vaghti ra'u si va do sāle bud, pesarash soruj be donyā 'āmad.

When Rao was thirty-two years old, his son Seroj was born.

21 بعد از آن دوصد و هفت سال دیگر زندگی کرد و دارای پسران و دختران دیگر شد.

ba'd 'az 'ān dosed va haft sāle digar zendegi kard va dārāye pesarān va dokhtarāne digar shod.

After that, he lived another two hundred and seven years and had other sons and daughters.

22 وقتی سِروج سی ساله بود، پسرش ناحور به دنیا آمد.

vaghti soruj si sāle bud, pesarash nāhvar be donyā 'āmad.

When Seroj was thirty years old, his son Nahor was born.

23 بعد از آن دوصد سال دیگر زندگی کرد و دارای پسران و دختران دیگر شد.

ba'd 'az 'ān dosed sāle digar zendegi kard va dārāye pesarān va dokhtarāne digar shod.

After that, he lived for another two hundred years and had other sons and daughters.

24 وقتی ناحور بیست و نه ساله بود، پسرش تارح به دنیا آمد.

vaghti nāhvar bist va noh sāle bud, pesarash tāreh be donyā 'āmad.

When Nahor was twenty-nine years old, his son Tareh was born.

25 بعد از آن یکصد و نزده سال دیگر زندگی کرد و دارای پسران و دختران دیگر شد.

ba'd 'az 'ān yeksad va nazade sāle digar zendegi kard va dārāye pesarān va dokhtarāne digar shod.

After that, he lived another hundred and nineteen years and had other sons and daughters.

26 بعد از اینکه تارح هفتاد ساله شد پسران او ابرام، ناحور و هاران به دنیا آمدند.

ba'd 'az 'inke tāreh haftād sāle shod pesarāne 'u 'ebrām, nāhvar va hārān be donyā 'āmadand.

After Terah was seventy years old, his sons Abram, Nahor and Haran were born.

Terah’s Descendants

27 اینها فرزندان تارح هستند: تارح پدر ابرام، ناحور و هاران بود و هاران پدر لوط بود.

'inhā farzandāne tāreh hastand: tāreh pedare 'ebrām, nāhvar va hārān bud va hārān pedar lut bud.

These are the children of Terah: Terah was the father of Abram, Nahor, and Haran, and Haran was the father of Lot.

28 هاران در جای تولد خود در اور کلدانیان، هنگامی که هنوز پدرش زنده بود، مُرد.

hārān dar jāye tavallode khod dar 'ur kaldāniyān, hengāmi ke hanuz pedarash zende bud, mord.

Haran died in his birthplace Ur of the Chaldeans while his father was still alive.

29 ابرام با سارای ازدواج کرد و ناحور با مِلکه دختر هاران ازدواج نمود. هاران پدر یِسکه هم بود.

'ebrām bā sārāye 'ezdevāj kard va nāhvar bā malake dokhtar hārān 'ezdevāj nemud. hārān pedare yaskeye ham bud.

Abram married Sarai and Nahor married the queen of Haran. Haran was also Yeske's father.

30 اما سارای نازا بود و فرزندی به دنیا نیاورد.

'ammā sārāye nāzā bud va farzandi be donyā nayāvarad.

But Sarai was barren and did not give birth to a child.

31 تارح، پسرش ابرام و نواسه اش لوط، پسر هاران، و عروسش سارای، زن ابرام را، گرفت و با آن ها از اور کلدانیان بطرف سرزمین کنعان بیرون رفت. آن ها رفتند تا به حَران رسیدند و در آنجا اقامت کردند.

tāreh, pesarash 'ebrām va navāshāsh lut, pesare hārān, va 'arusash sārāye, zane 'ebrām rā, gereft va bā 'ānhā 'az 'ur kaldāniyān betarafe sarzamine kan'ān birun raft. 'ānhā raftand tā be harrān residand va dar 'ānjā 'eghāmat kardand.

Terah took his son Abram and his grandsons Lot, the son of Haran, and his daughter-in-law Sarai, Abram's wife, and went out with them from Ur of the Chaldeans to the land of Canaan. They went until they reached Haran and stayed there.

32 تارح در آنجا به سن دوصد و پنج سالگی مُرد.

tāreh dar 'ānjā be senne dosed va panj sālegi mord.

Tareh died there at the age of two hundred and five.

ارجاعات متقاطع

ارجاع متقاطعی برای این آیه در دسترس نیست.