இந்த பத்தியில் கடவுள் நோவாவை நினைவு கூர்ந்தார் என்பதன் அர்த்தம் என்ன?

கடவுள் "நோவாவை நினைவு கூர்ந்தார்" என்று உரை கூறும்போது, கடவுள் அவரை மறந்துவிட்டு பின்னர் அவரை நினைவு கூர்ந்தார் என்று அர்த்தமல்ல. கடவுள் தனது அக்கறையான கவனத்தை செயலாக மாற்றினார். பேழையில் நீண்ட மாதங்கள் கழித்து, எதுவும் நடக்கவில்லை என்று உணர்ந்திருக்கலாம், ஆனால் கடவுள் ஒரு காற்றை அனுப்பினார், ஆழமான தண்ணீரையும் மழையையும் நிறுத்தி, பூமியை உலரத் தொடங்கினார். கடவுளின் நினைவு அவர் என்ன செய்கிறார் என்பதைக் காட்டுகிறது: நோவாவையும் விலங்குகளையும் பாதுகாப்பதாக அவர் அளித்த வாக்குறுதியைக் காப்பாற்றுகிறார் மற்றும் மீட்பு மற்றும் புதுப்பித்தல் செயல்முறையைத் தொடங்குகிறார்.

நோவா ஏன் ஒரு காக்கையையும் பின்னர் ஒரு புறாவையும் பேழையிலிருந்து வெளியே அனுப்பினார்?

பேழைக்கு வெளியே உயிர் வாழத் தேவையான அளவு தண்ணீர் இறங்கியிருக்கிறதா என்று பார்க்க நோவா பறவைகளை அனுப்பினான். காக்கை தண்ணீருக்கு மேல் அங்கும் இங்கும் சென்றது, புறா செய்தது போல் பேழைக்குள் திரும்பவில்லை. இறந்த விஷயங்களில் ஓய்வெடுக்காத மிகவும் மென்மையான பறவையான புறா, முதலில் தரையிறங்குவதற்கு இடமில்லாமல் நோவாவிடம் திரும்பி வந்தது, அதனால் நிலம் தயாராக இல்லை என்பதை அவர் அறிந்தார். மேலும் ஏழு நாட்களுக்குப் பிறகு, புறா ஒரு புதிய ஆலிவ் இலையுடன் திரும்பியது, தாவரங்கள் மீண்டும் வளர்ந்து, தண்ணீர் வெகுவாகக் குறைந்துவிட்டது.

புறா ஒரு ஆலிவ் இலையை மீண்டும் கொண்டு வருவதன் முக்கியத்துவம் என்ன?

மரங்கள் வளரவும் இலைகள் தோன்றவும் போதுமான அளவு தண்ணீர் குறைந்துவிட்டதை ஒலிவ இலை நோவாவுக்குக் காட்டியது. ஆலிவ்கள் மிக உயர்ந்த சிகரங்களில் வளரவில்லை, எனவே ஒரு புதிய இலை என்பது கீழ் சரிவுகள் இனி மூடப்படவில்லை. தண்ணீரின் மூலம் கடவுளின் தீர்ப்பு கடந்து செல்வதற்கும், பூமி மீண்டும் வாழ்வதற்குத் தகுதியானது என்பதற்கும் இது தெளிவான அறிகுறியாகும். நோவாவிற்கும் அவரது குடும்பத்திற்கும், அந்த சிறிய இலை அமைதி, நம்பிக்கை மற்றும் வறண்ட நிலத்தில் ஒரு புதிய தொடக்கத்தின் அருகாமையின் ஒரு பெரிய செய்தியைக் கொண்டு சென்றது.

பேழையை விட்டு வெளியேறும் முன் நோவா ஏன் கடவுளின் கட்டளைக்காக காத்திருந்தார்?

நிலம் வறண்டு காணப்பட்ட பிறகும், கடவுள் வெளியே செல்லும்படி நோவா பேழையை விட்டு வெளியேறவில்லை. அவர் கடவுளின் வார்த்தையின் பேரில் பேழைக்குள் நுழைந்தார், அதே தெளிவான வார்த்தை இல்லாமல் அவர் புதிய உலகத்திற்குள் நுழைய மாட்டார். இது ஒரு அமைதியான, கவனமான நம்பிக்கையைக் காட்டுகிறது. நோவா தனது சொந்த தீர்ப்பு அல்லது உணர்வுகளை விட கடவுளின் நேரத்தை நம்பினார். அவருடைய உதாரணம் ஒரு பொறுமையான கீழ்ப்படிதலை ஊக்குவிக்கிறது: கடவுள் நம்மை வைத்த இடத்தில் இருக்க வேண்டும், நாம் நகரத் தயாராக இருப்பதாக உணர்ந்தாலும், அவர் வழியைத் திறந்து, அவருடைய பாதுகாப்பு மற்றும் அவருடைய கட்டளைகளின் மூலம் பேசும் வரை.

ஜலப்பிரளயத்திற்குப் பிறகு நோவா ஏன் பலிபீடத்தைக் கட்டி எரிபலிகளைச் செலுத்தினார்?

பேழையை விட்டு வெளியேறிய பிறகு நோவா செய்த முதல் செயல் ஒரு பலிபீடத்தைக் கட்டி, எல்லா சுத்தமான விலங்குகளையும் எரிபலிகளாகக் கொடுப்பதாகும். தன்னையும் தன் குடும்பத்தையும் அனைத்து உயிரினங்களையும் காப்பாற்றியதற்காக கடவுளுக்கு நன்றி தெரிவிக்கும் விதமாக இது இருந்தது. கடவுளின் கருணையால்தான் அவர்கள் உயிருடன் இருக்கிறார்கள் என்பதும் ஒரு பணிவான வாக்குமூலமாக இருந்தது. கடவுள் ஒரு "இனிப்பு வாசனை" என்று பத்தியில் கூறுகிறது, அதாவது கடவுள் நம்பிக்கை மற்றும் நன்றியுணர்வு மூலம் வந்த இந்த வழிபாட்டை ஏற்றுக்கொண்டார். தியாகம் என்பது இறைச்சியின் வாசனையைப் பற்றியது அல்ல, மாறாக கடவுளை நம்பி மரியாதை செய்யும் இதயத்தைப் பற்றியது.

விதைப்பு நேரம் மற்றும் அறுவடை, குளிர் மற்றும் வெப்பம் பற்றிய கடவுளின் வாக்குறுதி என்ன அர்த்தம்?

பத்தியின் முடிவில், பூமி எஞ்சியிருக்கும் போது எப்போதும் விதைப்பு மற்றும் அறுவடை, குளிர் மற்றும் வெப்பம், கோடை மற்றும் குளிர்காலம், இரவும் பகலும் இருக்கும் என்று கடவுள் உறுதியளிக்கிறார். வெள்ளத்தால் சீர்குலைந்த இயற்கையின் ஒழுங்கை கடவுள் மீட்டெடுத்துச் சரிசெய்கிறார் என்பதே இதன் பொருள். மக்கள் மீண்டும் பயிர்களை பயிரிடலாம் மற்றும் பருவங்களை எண்ணலாம். இது அவரது கருணையின் நிலையான அடையாளம்: இளமையிலிருந்து மனித இதயங்கள் இன்னும் தீமையை நோக்கி வளைந்திருந்தாலும், கடவுள் மீண்டும் அத்தகைய வெள்ளத்தால் அனைத்து உயிர்களையும் அழிக்க மாட்டார், ஆனால் உலகத்தை சீரான முறையில் இயங்க வைப்பார்.

வெள்ளத்திற்குப் பிறகு கடவுளின் தன்மையைப் பற்றி இந்தப் பகுதி என்ன கற்பிக்கிறது?

இந்த பகுதி கடவுளை நீதிபதியாகவும் இரக்கமுள்ள காவலராகவும் காட்டுகிறது. அவர் பூமியை வெள்ளத்தால் நியாயந்தீர்த்தார், ஆனாலும் அவர் நோவாவை நினைவுகூர்கிறார், பேழையில் உள்ள ஒவ்வொரு உயிரினத்தையும் கவனித்துக்கொள்கிறார், மேலும் தண்ணீரை மெதுவாக உலர்த்துகிறார். அவர் நோவாவிடம் பேசுகிறார், புதிய தொடக்கத்தைத் தருகிறார், மேலும் உயிரினங்கள் பலனளித்து பெருகும்படி ஆசீர்வதிக்கிறார். நோவா பலிகளைச் செலுத்தும்போது, தேவன் அவற்றைப் பெற்றுக்கொண்டு, பூமியை மீண்டும் அவ்வாறே சபிக்க மாட்டார் என்று அவருடைய இருதயத்தில் கூறுகிறார். மனித இதயங்களில் நடந்துகொண்டிருக்கும் தீமையை அறிந்தாலும், அவர் பொறுமையைத் தேர்ந்தெடுத்து, நடந்துகொண்டிருக்கும் வாழ்க்கை மற்றும் பருவங்களுக்கு உறுதியளிக்கிறார்.

பேழையில் காத்திருக்கும் கதை இன்று என் வாழ்க்கைக்கு எவ்வாறு பொருந்தும்?

நோவா பல மாதங்கள் பேழையில் அடைத்து வைத்திருந்தார், கடவுள் மெதுவாக தண்ணீருடன் செய்ததைத் தவிர எந்த மாற்றமும் இல்லை. அவர் பறவைகளுடன் நிலைமையை சோதித்தார், ஆனால் வெளியே செல்வதற்கு முன் கடவுளின் தெளிவான வார்த்தைக்காக காத்திருந்தார். சிறிது முன்னேற்றம் காணும்போதும், கடவுள் நம்மை நினைவில் வைத்திருக்கிறாரோ என்று வியக்கும்போதும், நம் வாழ்க்கை அந்த நீண்ட காத்திருப்பு போல் உணரலாம். நீங்கள் விரைவான முடிவுகளைக் காணாவிட்டாலும், கடவுள் செயல்படுகிறார் என்று நம்பவும், அவருடைய கருணையின் சிறிய அடையாளங்களைத் தேடவும், அவர் வழிநடத்தி, வழியைத் திறக்கும் போது மட்டுமே முன்னேறவும் இந்தக் கதை உங்களை ஊக்குவிக்கிறது.

Gen.8.1

ஆதியாகமம் 8:1

TAOVBSI

தேவன் நோவாவையும், அவனுடனே பேழையிலிருந்த சகல காட்டு மிருகங்களையும், சகல நாட்டு மிருகங்களையும் நினைத்தருளினார்; தேவன் பூமியின்மேல் காற்றை வீசப்பண்ணினார், அப்பொழுது ஜலம் அமர்ந்தது.

Tēvaṉ nōvāvaiyum, avaṉuṭaṉē pēḻaiyilirunta cakala kāṭṭu mirukaṅkaḷaiyum, cakala nāṭṭu mirukaṅkaḷaiyum niṉaittaruḷiṉār; tēvaṉ pūmiyiṉmēl kāṟṟai vīcappaṇṇiṉār, appoḻutu jalam amarntatu.
God remembered Noah and all the wild animals and all the wild animals that were with him in the ark; God caused the wind to blow over the earth, and the waters settled.

The Ark Rests on Ararat

The Flood Subsides

1 தேவன் நோவாவையும், அவனுடனே பேழையிலிருந்த சகல காட்டு மிருகங்களையும், சகல நாட்டு மிருகங்களையும் நினைத்தருளினார்; தேவன் பூமியின்மேல் காற்றை வீசப்பண்ணினார், அப்பொழுது ஜலம் அமர்ந்தது.

Tēvaṉ nōvāvaiyum, avaṉuṭaṉē pēḻaiyilirunta cakala kāṭṭu mirukaṅkaḷaiyum, cakala nāṭṭu mirukaṅkaḷaiyum niṉaittaruḷiṉār; tēvaṉ pūmiyiṉmēl kāṟṟai vīcappaṇṇiṉār, appoḻutu jalam amarntatu.
God remembered Noah and all the wild animals and all the wild animals that were with him in the ark; God caused the wind to blow over the earth, and the waters settled.

ஆழத்தின் ஊற்றுக்கண்களும், வானத்தின் மதகுகளும் அடைபட்டன; வானத்து மழையும் நின்றுபோயிற்று.

Āḻattiṉ ūṟṟukkaṇkaḷum, vāṉattiṉ matakukaḷum aṭaipaṭṭaṉa; vāṉattu maḻaiyum niṉṟupōyiṟṟu.

The fountains of the deep and the sluices of the sky were stopped up; The rain also stopped.

ஜலம் பூமியிலிருந்து நாளுக்குநாள் வற்றிக்கொண்டே வந்தது; நூற்றைம்பது நாளுக்குப்பின்பு ஜலம் வடிந்தது.

Jalam pūmiyiliruntu nāḷukkunāḷ vaṟṟikkoṇṭē vantatu; nūṟṟaimpatu nāḷukkuppiṉpu jalam vaṭintatu.

The water was drying up from the earth day by day; After one hundred and fifty days the water ran out.

ஏழாம் மாதம் பதினேழாம் தேதியிலே பேழை அரராத் என்னும் மலைகளின்மேல் தங்கிற்று.

Ēḻām mātam patiṉēḻām tētiyilē pēḻai ararāt eṉṉum malaikaḷiṉmēl taṅkiṟṟu.

On the seventeenth day of the seventh month, the ark came to rest on the mountains of Ararat.

பத்தாம் மாதம் மட்டும் ஜலம் வடிந்துகொண்டே வந்தது; பத்தாம் மாதம் முதல் தேதியிலே மலைச்சிகரங்கள் காணப்பட்டன.

Pattām mātam maṭṭum jalam vaṭintukoṇṭē vantatu; pattām mātam mutal tētiyilē malaiccikaraṅkaḷ kāṇappaṭṭaṉa.

Only in the tenth month did the water flow; Mountain peaks were seen on the first day of the tenth month.

Noah Sends a Raven and a Dove

நாற்பது நாள் சென்றபின், நோவா தான் பேழையில் செய்திருந்த ஜன்னலைத் திறந்து,

Nāṟpatu nāḷ ceṉṟapiṉ, nōvā tāṉ pēḻaiyil ceytirunta jaṉṉalait tiṟantu,

After forty days, Noah opened the window he had made in the ark.

ஒரு காகத்தை வெளியே விட்டான்; அது புறப்பட்டுப் பூமியின்மேல் இருந்த ஜலம் வற்றிப்போகும்வரைக்கும் போகிறதும் வருகிறதுமாய் இருந்தது.

Oru kākattai veḷiyē viṭṭāṉ; atu puṟappaṭṭup pūmiyiṉmēl irunta jalam vaṟṟippōkumvaraikkum pōkiṟatum varukiṟatumāy iruntatu.

He let out a crow; It came and went until the water on the earth dried up.

பின்பு பூமியின்மேல் ஜலம் குறைந்து போயிற்றோ என்று அறியும்படி, ஒரு புறாவைத் தன்னிடத்திலிருந்து வெளியே விட்டான்.

Piṉpu pūmiyiṉmēl jalam kuṟaintu pōyiṟṟō eṉṟu aṟiyumpaṭi, oru puṟāvait taṉṉiṭattiliruntu veḷiyē viṭṭāṉ.

Then he sent a dove out of him to see if the water had abated on the earth.

பூமியின்மீதெங்கும் ஜலம் இருந்தபடியால், அந்தப் புறா தன் உள்ளங்கால் வைத்து இளைப்பாற இடம் காணாமல், திரும்பிப் பேழையிலே அவனிடத்தில் வந்தது; அவன் தன் கையை நீட்டி அதைப்பிடித்துத் தன்னிடமாகப் பேழைக்குள் சேர்த்துக்கொண்டான்.

Pūmiyiṉmīteṅkum jalam iruntapaṭiyāl, antap puṟā taṉ uḷḷaṅkāl vaittu iḷaippāṟa iṭam kāṇāmal, tirumpip pēḻaiyilē avaṉiṭattil vantatu; avaṉ taṉ kaiyai nīṭṭi ataippiṭittut taṉṉiṭamākap pēḻaikkuḷ cērttukkoṇṭāṉ.

Because there was water all over the earth, the dove found no place to rest its soles, and returned to him in the ark; He reached out his hand and took it and took it with him into the ark.

பின்னும் ஏழு நாள் பொறுத்து, மறுபடியும் புறாவைப் பேழையிலிருந்து வெளியே விட்டான்.

Piṉṉum ēḻu nāḷ poṟuttu, maṟupaṭiyum puṟāvaip pēḻaiyiliruntu veḷiyē viṭṭāṉ.

After seven days, he again let the dove out of the ark.

அந்தப் புறா சாயங்காலத்தில் அவனிடத்தில் வந்து சேர்ந்தது; இதோ, அது கொத்திக்கொண்டுவந்த ஒரு ஒலிவமரத்தின் இலை அதின் வாயில் இருந்தது; அதினாலே நோவா பூமியின்மேல் ஜலம் குறைந்துபோயிற்று என்று அறிந்தான்.

Antap puṟā cāyaṅkālattil avaṉiṭattil vantu cērntatu; itō, atu kottikkoṇṭuvanta oru olivamarattiṉ ilai atiṉ vāyil iruntatu; atiṉālē nōvā pūmiyiṉmēl jalam kuṟaintupōyiṟṟu eṉṟu aṟintāṉ.

The dove came to him in the evening; Behold, an olive leaf was in its mouth, which it had plucked; That is why Noah knew that the water on the earth was reduced.

பின்னும் ஏழு நாள் பொறுத்து, அவன் புறாவை வெளியே விட்டான்; அது அவனிடத்திற்குத் திரும்பி வரவில்லை.

Piṉṉum ēḻu nāḷ poṟuttu, avaṉ puṟāvai veḷiyē viṭṭāṉ; atu avaṉiṭattiṟkut tirumpi varavillai.

And after seven days, he sent out the dove; It never came back to him.

Exiting the Ark

அவனுக்கு அறுநூற்றொரு வயதாகும் வருஷத்தில், முதல் மாதம் முதல் தேதியிலே பூமியின்மேல் இருந்த ஜலம் வற்றிப்போயிற்று; நோவா பேழையின் மேல்தட்டை எடுத்துப்பார்த்தான்; பூமியின்மேல் ஜலம் இல்லாதிருந்தது.

Avaṉukku aṟunūṟṟoru vayatākum varuṣattil, mutal mātam mutal tētiyilē pūmiyiṉmēl irunta jalam vaṟṟippōyiṟṟu; nōvā pēḻaiyiṉ mēltaṭṭai eṭuttuppārttāṉ; pūmiyiṉmēl jalam illātiruntatu.

In the year that he was six hundred and one years old, on the first day of the first month, the waters dried up from the earth; Noah looked at the top of the ark; There was no water on earth.

இரண்டாம் மாதம் இருபத்தேழாம் தேதியிலே பூமி காய்ந்திருந்தது.

Iraṇṭām mātam irupattēḻām tētiyilē pūmi kāyntiruntatu.

On the twenty-seventh day of the second month, the earth was dry.

அப்பொழுது தேவன் நோவாவை நோக்கி;

Appoḻutu tēvaṉ nōvāvai nōkki;

Then God said to Noah;

நீயும், உன்னோடேகூட உன் மனைவியும், உன் குமாரரும், உன் குமாரரின் மனைவிகளும் பேழையை விட்டுப் புறப்படுங்கள்.

Nīyum, uṉṉōṭēkūṭa uṉ maṉaiviyum, uṉ kumārarum, uṉ kumārariṉ maṉaivikaḷum pēḻaiyai viṭṭup puṟappaṭuṅkaḷ.

Get out of the ark, you and your wife and your sons and your sons' wives with you.

உன்னிடத்தில் இருக்கிற சகலவித மாம்சஜந்துக்களாகிய பறவைகளையும், மிருகங்களையும், பூமியின்மேல் ஊருகிற சகல பிராணிகளையும் உன்னோடே வெளியே வரவிடு; அவைகள் பூமியிலே திரளாய் வர்த்தித்து, பூமியின்மேல் பலுகிப் பெருகக்கடவது என்றார்.

Uṉṉiṭattil irukkiṟa cakalavita māmcajantukkaḷākiya paṟavaikaḷaiyum, mirukaṅkaḷaiyum, pūmiyiṉmēl ūrukiṟa cakala pirāṇikaḷaiyum uṉṉōṭē veḷiyē varaviṭu; avaikaḷ pūmiyilē tiraḷāy varttittu, pūmiyiṉmēl palukip perukakkaṭavatu eṉṟār.

Bring out with you all the birds and beasts that you have, and all the creatures that move on the earth; He said that they spread on the earth in multitudes and multiply on the earth.

அப்பொழுது நோவாவும், அவன் குமாரரும், அவன் மனைவியும், அவன் குமாரரின் மனைவிகளும் புறப்பட்டு வந்தார்கள்.

Appoḻutu nōvāvum, avaṉ kumārarum, avaṉ maṉaiviyum, avaṉ kumārariṉ maṉaivikaḷum puṟappaṭṭu vantārkaḷ.

Then Noah, his sons, his wife, and his sons' wives set out.

பூமியின்மேல் நடமாடுகிற சகல மிருகங்களும், ஊருகிற சகல பிராணிகளும், சகல பறவைகளும் ஜாதிஜாதியாய்ப் பேழையிலிருந்து புறப்பட்டு வந்தன.

Pūmiyiṉmēl naṭamāṭukiṟa cakala mirukaṅkaḷum, ūrukiṟa cakala pirāṇikaḷum, cakala paṟavaikaḷum jātijātiyāyp pēḻaiyiliruntu puṟappaṭṭu vantaṉa.

All the animals that move on the earth, all the creeping animals, and all the birds came out of the ark by their kind.

Noah Builds an Altar

அப்பொழுது நோவா கர்த்தருக்கு ஒரு பலிபீடம் கட்டி, சுத்தமான சகல மிருகங்களிலும், சுத்தமான சகல பறவைகளிலும் சிலவற்றைத் தெரிந்துகொண்டு, அவைகளைப் பலிபீடத்தின்மேல் தகனபலிகளாகப் பலியிட்டான்.

Appoḻutu nōvā karttarukku oru palipīṭam kaṭṭi, cuttamāṉa cakala mirukaṅkaḷilum, cuttamāṉa cakala paṟavaikaḷilum cilavaṟṟait terintukoṇṭu, avaikaḷaip palipīṭattiṉmēl takaṉapalikaḷākap paliyiṭṭāṉ.

Then Noah built an altar to the Lord and chose some of every clean animal and every clean bird and offered them as burnt offerings on the altar.

சுகந்த வாசனையைக் கர்த்தர் முகர்ந்தார். அப்பொழுது கர்த்தர்: இனி நான் மனுஷன் நிமித்தம் பூமியைச் சபிப்பதில்லை; மனுஷனுடைய இருதயத்தின் நினைவுகள் அவன் சிறுவயது தொடங்கி பொல்லாததாயிருக்கிறது; நான் இப்பொழுது செய்ததுபோல, இனி சகல ஜீவன்களையும் சங்கரிப்பதில்லை.

Cukanta vācaṉaiyaik karttar mukarntār. Appoḻutu karttar: Iṉi nāṉ maṉuṣaṉ nimittam pūmiyaic capippatillai; maṉuṣaṉuṭaiya irutayattiṉ niṉaivukaḷ avaṉ ciṟuvayatu toṭaṅki pollātatāyirukkiṟatu; nāṉ ippoḻutu ceytatupōla, iṉi cakala jīvaṉkaḷaiyum caṅkarippatillai.

The Lord smelled the fragrance. And the Lord said: No more will I curse the ground because of man; The memories of a man's heart are evil from his youth; As I have done now, I shall no longer confound all beings.

பூமியுள்ள நாளளவும் விதைப்பும் அறுப்பும், சீதளமும் உஷ்ணமும், கோடைகாலமும் மாரிகாலமும், பகலும் இரவும் ஒழிவதில்லை என்று தம்முடைய உள்ளத்தில் சொன்னார்.

Pūmiyuḷḷa nāḷaḷavum vitaippum aṟuppum, cītaḷamum uṣṇamum, kōṭaikālamum mārikālamum, pakalum iravum oḻivatillai eṉṟu tam'muṭaiya uḷḷattil coṉṉār.

He said in his heart that sowing and reaping, heat and summer, summer and winter, day and night will not end as long as the earth is alive.

குறுக்கு மேற்கோள்கள்

இந்த வசனத்திற்கு குறுக்கு மேற்கோள்கள் இல்லை.