مردمی که شهر و برج را در بابل می ساختند چه گناهی داشتند؟

مردم بابل فقط برای سرپناه نمی ساختند. آنها با هم توافق کردند که یک شهر و یک برج بسیار مرتفع بسازند تا بتوانند نامی برای خود دست و پا کنند و از پراکنده شدن بر روی زمین جلوگیری کنند. خدا به مردم گفته بود که زمین را پر کنند، اما آنها امنیت، شهرت و اتحاد را بر اساس شرایط خود انتخاب کردند. نقشه آنها نشان دهنده غرور و میل به بزرگ بودن بدون گوش دادن به خدا بود. مشکل آجر و ساختمان نبود، بلکه دلی مغرور بود که جلال انسان را بر خواست خدا مقدم داشت.

چرا خداوند زبان مردم بابل را اشتباه گرفته است؟

خدا دید که مردم در یک نقشه غرور آفرین متحد شدند که او را کنار زد. با یک زبان، آنها میتوانستند در پروژههایی که فرمان او را برای گسترش بر روی زمین نادیده میگرفتند، به یکدیگر بپیوندند. خداوند با بهم ریختن زبانشان اتحاد غرورشان را در هم شکست و برج را متوقف کرد و آنها را وادار به پراکندگی کرد. این قضاوت در مورد شورش آنها بود، اما همچنین یک حد عاقلانه برای اینکه غرور آنها تا کجا می تواند پیش برود. این نشان داد که خداوند بر برنامه های بشری و حتی بر گفتار و ملت ها حکومت می کند.

معنی نام بابل در این قسمت چیست؟

این مکان بابل نامیده می شود زیرا خداوند در آنجا زبان تمام زمین را "معروف" یا درهم می کند. مردم خواستار نامی بودند که برای آنها شکوه و شهرت ماندگار به ارمغان بیاورد، اما نامی که آنها دریافت کردند باعث سردرگمی شد، نه افتخار. این نام یادآوری میشود که وقتی مردم متحد میشوند تا علیه راههای خدا فشار بیاورند، برنامههایشان به بینظمی ختم میشود. چیزی که امیدوار بودند آنها را در کنار هم نگه دارد، در عوض نقطه ای شد که خداوند آنها را از آنجا بر روی زمین پراکنده کرد.

داستان بابل چگونه حاکمیت خدا را بر نقشه های بشر نشان می دهد؟

در داستان، مردم شهر و برجی را برای رسیدن به بهشت، تضمین آینده و نام خود برنامه ریزی می کنند. آنها قوی و متحد به نظر می رسند، اما خدا فقط باید «پایین بیاید» و گفتار آنها را تغییر دهد تا کل پروژه متوقف شود. طراحی عالی آنها با یک کلمه از او فرو می ریزد. این نشان میدهد که هر چقدر هم که برنامههای انسان قوی یا هوشمندانه به نظر میرسند، نمیتوانند آنچه را که خدا گفته است نادیده بگیرند. خدا محدودیت ها را تعیین می کند، غرور را قضاوت می کند و تاریخ را به سمت اهداف خود هدایت می کند.

چرا نسلهای سام تا ابرام بعد از داستان بابل گنجانده شدهاند؟

پس از بیان اینکه چگونه خدا ملتها را در بابل پراکنده کرد، این گذرگاه یک خط خانوادگی از سام تا ابرام را دنبال می کند. این نشان می دهد که در حالی که بسیاری از ملت ها تشکیل شده و زبان ها تقسیم شده اند، خدا هنوز از طریق یک خط خاص کار می کند. شجره نامه زمان پس از سیل را به داستان بعدی ابرام پیوند می دهد. این ما را آماده میکند تا ببینیم خدا چگونه از طریق این مرد و خانوادهاش عمل خواهد کرد، حتی پس از شکست نقشههای انسانی در بابل. این نشان می دهد که هدف خدا در طول تاریخ ادامه دارد.

تارا، ابرام، سارای و لوط در این قسمت چه کسانی هستند؟

تارا پدر ابرام، ناهور و هاران است. آبرام بعداً به شخصیت اصلی داستان بعدی تبدیل می شود. سارای همسر ابرام است و در متن ذکر شده که او نازا است و فرزندی ندارد که بعداً اهمیت پیدا می کند. هاران، پسر دیگر تارا، در سرزمین خود می میرد، اما پدر لوط است. سپس لوط با ابرام سفر می کند. این افراد گروه خانوادگی کوچکی را تشکیل می دهند که خداوند پس از پراکندگی ملت ها از آنها استفاده خواهد کرد و توجه خود را به یک خانواده در سراسر جهان نشان می دهد.

چرا تارا خانواده خود را از اور به سوی سرزمین کنعان برد؟

این قسمت میگوید تارا ابرام، سارای و لوط را از اور کلدانیها خارج کرد تا به سرزمین کنعان بروند، اگرچه آنها توقف کردند و در هاران ساکن شدند. تارا، به عنوان رئیس خانواده، به عنوان کسی که این حرکت را رهبری کرد، نامیده می شود، حتی اگر دعوت خداوند به ابرام بود. این حرکت جدایی از وطن قدیمی و راههای آن را آغاز میکند و به سرزمینی اشاره میکند که خدا بعداً به خانواده آبرام داد. این نشان می دهد که خدا به آرامی این خانواده را به سمت هدف خود می چرخاند.

این قسمت در مورد غرور انسان و پاسخ خدا چه می آموزد؟

سازندگان بابل نشان می دهند که چگونه غرور انسانی می تواند رشد کند وقتی مردم به قدرت، تعداد و مهارت خود اعتماد کنند. آنها با تلاش خود به دنبال امنیت، شهرت و حتی خود بهشت هستند. پاسخ خدا این است که با یک عمل ساده قضاوت، نقشه های آنها را به باد می دهد. پراکندگی، زبانهای جدید و برج ناتمام همه هشدار میدهند که نقشههای غرورآفرین علیه خدا شکست خواهند خورد. در همان زمان، شجره نامه آرام و حرکت خانواده آبرام نشان می دهد که هدف صبورانه خدا ادامه خواهد داشت، حتی زمانی که غرور انسان مورد قضاوت قرار گیرد.

Gen.۱۱.۱

پیدایش ۱۱:۱

POV-FAS

و تمام جهان را یک زبان و یک لغت بود.
va tamāme jahān rā yek zabān va yek loghat bud.
And the whole world was one language and one word.

The Tower of Babel

۱ و تمام جهان را یک زبان و یک لغت بود.
va tamāme jahān rā yek zabān va yek loghat bud.
And the whole world was one language and one word.

۲ و واقع شد که چون از مشرق کوچ میکردند، همواریای در زمین شنعار یافتند و درآنجا سکنی گرفتند.

va vāghe' shod ke chon 'az mashregh kuch mikardand, hamvāryāye dar zamin shanno'ār yāftand va dar 'ānjā soknā gereftand.

And it happened that when they migrated from the east, they found a settlement in the land of Shanar and settled there.

۳ و به یکدیگر گفتند: «بیایید، خشتها بسازیم و آنها را خوب بپزیم.» و ایشان راآجر بهجای سنگ بود، و قیر بهجای گچ.

va be yekdigar goftand:« biyāyid, kheshthā besāzim va 'ānhā rā khub bepazim.» va 'ishān rā'ājor bejāye sang bud, va ghir bejāye gach.

And they said to each other: "Come, let us make bricks and bake them well." And they used bricks instead of stone, and bitumen instead of plaster.

۴ وگفتند: «بیایید شهری برای خود بنا نهیم، و برجی را که سرش به آسمان برسد، تا نامی برای خویشتن پیدا کنیم، مبادا بر روی تمام زمین پراکنده شویم.»

va goftand:« biyāyid shahri barāye khod banā nehim, va borji rā ke sarash be 'āsemān berasad, tā nāmi barāye khishtan peydā konim, mabādā bar ruye tamāme zamin parākande shavim.».

And they said: "Let's build a city for ourselves, and a tower whose head reaches the sky, so that we can find a name for ourselves, lest we be scattered over the whole earth."

۵ و خداوند نزول نمود تا شهر وبرجی را که بنی آدم بنا میکردند، ملاحظه نماید.

va khodāvand nozul nemud tā shahre veberji rā ke bani 'ādam banā mikardand, molāheze namāyad.

And God came down to look at the city and the tower that the sons of Adam were building.

۶ و خداوند گفت: «همانا قوم یکی است و جمیع ایشان را یک زبان و این کار را شروع کردهاند، والان هیچ کاری که قصد آن بکنند، از ایشان ممتنع نخواهد شد.

va khodāvand goft:« hamānā ghome yeki 'ast va jami'e 'ishān rā yek zabān va 'in kār rā shoru' karde'and, vālān hich kāri ke ghasde 'ān bekonand, 'az 'ishān momtane' nakhāhad shod.

And God said: "Indeed, the people are one and all of them have one language and they have started this work, and nothing they intend to do will be prevented from them."

۷ اکنون نازل شویم و زبان ایشان رادر آنجا مشوش سازیم تا سخن یکدیگر رانفهمند.»

'aknun nāzel shavim va zabāne 'ishān rā dar 'ānjā moshavvash sāzim tā sokhane yekdigar rānafahmand.».

Now let's go down and confuse their language there so that they don't understand each other's words.

۸ پس خداوند ایشان را از آنجا بر روی تمام زمین پراکنده ساخت و از بنای شهر بازماندند.

pas khodāvande 'ishān rā 'az 'ānjā bar ruye tamāme zamin parākande sākht va 'az banāye shahr bāzmāndand.

So God scattered them from there on the whole earth and they did not build the city.

۹ از آن سبب آنجا را بابل نامیدند، زیرا که در آنجا خداوند لغت تمامی اهل جهان رامشوش ساخت. و خداوند ایشان را از آنجا برروی تمام زمین پراکنده نمود.

'az 'ān sababe 'ānjā rā bābol nāmidand, zirā ke dar 'ānjā khodāvande loghat tamāmiye 'ahle jahān rāmoshavvash sākht. va khodāvande 'ishān rā 'az 'ānjā barruye tamāme zamin parākande nemud.

That's why they called that place Babylon, because there God made the language of all the people of the world dumb. And God scattered them from there over the whole earth.

Genealogy from Shem to Abram

۱۰ این است پیدایش سام. چون سام صد ساله بود، ارفکشاد را دو سال بعد از طوفان آورد.

'in 'ast peydāyashe sām. chon sām sad sāle bud, 'arfakkoshād rā do sāle ba'd 'az tufān 'āvard.

This is the origin of Sam. Because Sam was a hundred years old, he brought Arfakshad two years after the storm.

۱۱ وسام بعد از آوردن ارفکشاد، پانصد سال زندگانی کرد و پسران و دختران آورد.

vassām ba'd 'az 'āvardane 'arfakkoshād, pānsad sāl zendegāni kard va pesarān va dokhtarān 'āvard.

After bringing Arfakshad, Wissam lived for five hundred years and gave birth to sons and daughters.

۱۲ و ارفکشاد سی وپنج سال بزیست و شالح را آورد.

va 'arfakkoshād si va panj sāle bezist va shāleh rā 'āvard.

Arfakshad lived for thirty-five years and gave birth to Shaleh.

۱۳ و ارفکشادبعد از آوردن شالح، چهار صد و سه سال زندگانی کرد و پسران و دختران آورد.

va 'arfakkoshādbo'd 'az 'āvardane shāleh, chāhār sad va se sāl zendegāni kard va pesarān va dokhtarān 'āvard.

And Arfakshad lived for four hundred and three years after giving birth to Shaleh and gave birth to sons and daughters.

۱۴ و شالح سی سال بزیست، و عابر را آورد.

va shāleh si sāl bezist, va 'āber rā 'āvard.

And Shaleh lived for thirty years, and brought forth Abir.

۱۵ و شالح بعد از آوردن عابر، چهارصد و سه سال زندگانی کرد و پسران ودختران آورد.

va shāleh ba'd 'az 'āvardane 'āber, chāhārsad va se sāl zendegāni kard va pesarān vadokhtarān 'āvard.

And Shaleh lived four hundred and three years after bringing Abir and gave birth to sons and daughters.

۱۶ و عابر سی و چهار سال بزیست و فالج را آورد.

va 'ābere si va chāhār sāle bezist va fālej rā 'āvard.

And Abar lived for thirty-four years and suffered paralysis.

۱۷ و عابر بعد از آوردن فالج، چهار صد و سی سال زندگانی کرد و پسران ودختران آورد.

va 'āber ba'd 'az 'āvardane fālej, chāhār sad va si sāl zendegāni kard va pesarān vadokhtarān 'āvard.

And Abir lived for four hundred and thirty years after being paralyzed and gave birth to sons and daughters.

۱۸ و فالج سی سال بزیست، و رعورا آورد.

va fālej si sāl bezist, va ra'urā 'āvard.

And the paralytic lived for thirty years, and gave birth to Raura.

۱۹ و فالج بعد از آوردن رعو، دویست ونه سال زندگانی کرد و پسران و دختران آورد.

va fālej ba'd 'az 'āvardane ra'u, devist va noh sāl zendegāni kard va pesarān va dokhtarān 'āvard.

And Falaj lived two hundred and nine years after giving birth to Rao and gave birth to sons and daughters.

۲۰ ورعو سی و دو سال بزیست، و سروج را آورد.

vara'u si va do sāle bezist, va soruj rā 'āvard.

And he lived for thirty-two years, and brought forth Saruj.

۲۱ ورعو بعد از آوردن سروج، دویست و هفت سال زندگانی کرد و پسران و دختران آورد.

vara'u ba'd 'az 'āvardane soruj, devist va haft sāl zendegāni kard va pesarān va dokhtarān 'āvard.

And after bringing Saruj, he lived for two hundred and seven years and gave birth to sons and daughters.

۲۲ وسروج سی سال بزیست، و ناحور را آورد.

vasaruj si sāle bezist, va nāhvar rā 'āvard.

And Soroj lived thirty years, and gave birth to Nahor.

۲۳ وسروج بعد از آوردن ناحور، دویست سال بزیست و پسران و دختران آورد.

vasaruj ba'd 'az 'āvardane nāhvar, devist sāle bezist va pesarān va dokhtarān 'āvard.

And Soroj lived for two hundred years after giving birth to Nahur and gave birth to sons and daughters.

۲۴ و ناحور بیست و نه سال بزیست، و تارح را آورد.

va nāhvar bist va noh sāle bezist, va tāreh rā 'āvard.

And Nahor lived twenty-nine years, and begat Tareh.

۲۵ و ناحور بعد ازآوردن تارح، صد و نوزده سال زندگانی کرد وپسران و دختران آورد.

va nāhvar ba'd 'azāvardan tāreh, sad va nuzdah sāl zendegāni kard opesarān va dokhtarān 'āvard.

And Nahor lived for one hundred and nineteen years after giving birth to Tareh and had sons and daughters.

۲۶ و تارح هفتاد سال بزیست، و ابرام و ناحور و هاران را آورد.

va tāreh haftād sāl bezist, va 'ebrām va nāhvar va hārān rā 'āvard.

And Terah lived seventy years, and bore Abram, Nahor, and Haran.

Terah’s Descendants

۲۷ و این است پیدایش تارح که تارح، ابرام وناحور و هاران را آورد، و هاران، لوط را آورد.

va 'in 'ast peydāyashe tāreh ke tāreh, 'ebrāme venāhvar va hārān rā 'āvard, va hārān, lut rā 'āvard.

And this is the birth of Tarah, who gave birth to Abram, Nahor and Haran, and Haran gave birth to Lot.

۲۸ وهاران پیش پدر خود، تارح در زادبوم خویش دراور کلدانیان بمرد.

vahhārān pish pedare khod, tāreh dar zādbume khish darāvar kaldāniyān bemord.

Vaharan died before his father, Tareh, in his hometown, among the Chaldeans.

۲۹ و ابرام و ناحور زنان برای خود گرفتند. زن ابرام را سارای نام بود. و زن ناحور را ملکه نام بود، دختر هاران، پدر ملکه وپدر یسکه.

va 'ebrām va nāhvare zanān barāye khod gereftand. zane 'ebrām rā sārāye nām bud. va zane nāhvar rā malake nām bud, dokhtare hārān, pedare malake va pedar yaske.

And Abram and Nahor took wives for themselves. Abram's wife was named Sarai. And the name of Nahor's wife was Melkeh, the daughter of Haran, the father of Melkeh and the father of Yeske.

۳۰ اما سارای نازاد مانده، ولدی نیاورد.

'ammā sārāye nāzād mānde, valadi nayāvarad.

But Sarai remained barren and did not give birth.

۳۱ پس تارح پسر خود ابرام، و نواده خودلوط، پسر هاران، و عروس خود سارای، زوجه پسرش ابرام را برداشته، با ایشان از اور کلدانیان بیرون شدند تا به ارض کنعان بروند، و به حران رسیده، در آنجا توقف نمودند.

pas tārehe pesare khod 'ebrām, va navādeye khodlut, pesare hārān, va 'aruse khod sārāye, zojeye pesarash 'ebrām rā bardāshte, bā 'ishān 'az 'ur kaldāniyān birun shodand tā be 'arz kan'ān beravand, va be harrān reside, dar 'ānjā tavaghghof nemudand.

So Terah took his son Abram, his grandson Khudlot, the son of Haran, and his daughter-in-law Sarai, his son Abram's wife, and they left Ur of the Chaldeans with them to go to the land of Canaan, and when they reached Haran, they stopped there.

۳۲ و مدت زندگانی تارح، دویست و پنج سال بود، و تارح درحران مرد.

va moddate zendegāniye tāreh, devist va panj sāl bud, va tāreh darharān mord.

Tareh's life span was two hundred and five years, and Tareh died in Harran.

ارجاعات متقاطع

ارجاع متقاطعی برای این آیه در دسترس نیست.