Co to znaczy, gdy Bóg każe Abramowi opuścić swój kraj i rodzinę?

Kiedy Bóg każe Abramowi opuścić swój kraj, swoich krewnych i dom ojca, jest to wezwanie do nowego początku z Bogiem w centrum. Abram zostaje zabrany z miejsca naznaczonego fałszywym kultem i znanymi pocieszeniami, aby mógł żyć według słów i obietnic Bożych. Nie powiedziano mu nawet dokładnie, dokąd się udaje, jedynie, że Bóg wskaże mu tę ziemię. To uczy, że podążanie za Bogiem często oznacza porzucenie starych zabezpieczeń i ufanie Mu krok po kroku, nawet jeśli droga nie jest jasna.

Jaka jest obietnica, którą Bóg daje Abramowi w tym fragmencie?

Bóg składa Abramowi kilka powiązanych ze sobą obietnic. Mówi, że uczyni Abrama wielkim narodem, będzie mu błogosławił i rozsławi jego imię. Sam Abram będzie błogosławieństwem, tak że ci, którzy go błogosławią, będą błogosławieni, a ci, którzy go przeklinają, będą przeklęci. Bóg obiecuje także, że potomkom Abrama odda ziemię Kanaan. Najszersza obietnica jest taka, że w Abramie zostaną pobłogosławione wszystkie rodziny ziemi, co wskazuje na przyszłe błogosławieństwo, które sięga daleko poza jego własną rodzinę i czas.

W jaki sposób wszystkie rodziny ziemi są błogosławione w Abramie?

Słowa „w tobie będą błogosławione wszystkie rodziny ziemi” pokazują, że plan Boży za pośrednictwem Abrama dotyczy nie tylko jednej grupy etnicznej, ale całego świata. Przez linię Abrama przychodzi lud przeznaczony dla Boga, a z czasem obiecanego Zbawiciela. Błogosławieństwo utracone w Adamie zostaje przywrócone przez Zbawiciela, który pochodzi z nasienia Abrama. Zatem ludzie z każdej rodziny i narodu, którzy ufają temu Obiecanemu, mają udział w błogosławieństwie, które rozpoczęło się od Bożego wezwania i obietnicy danej Abramowi.

Dlaczego Abram udał się do Egiptu i czy było to złe?

Abram udał się do Egiptu, ponieważ w kraju, do którego prowadził go Bóg, panował wielki głód. Ten fragment ukazuje to jako ciężką próbę jego wiary, która następuje zaraz po jego posłuszeństwie. Tekst nie mówi wyraźnie, że to posunięcie samo w sobie było grzeszne, ale pokazuje, że jego wiara była nadwyrężona. Opuszcza Ziemię Obiecaną z powodu głodu, a w Egipcie strach zmusza go do ukrywania swojego małżeństwa. Ta historia przypomina nam, że lud Boży może stanąć w obliczu nowych problemów, nawet jeśli będzie Mu posłuszny, a mimo to nadal musi ufać Jego opiece.

Dlaczego Abram powiedział, że Saraj jest jego siostrą w Egipcie?

Abram bał się, że Egipcjanie zabiją go, aby zabrać Saraj, bo była bardzo piękna. Aby się chronić, poprosił ją, aby powiedziała, że jest jego siostrą. Ta półprawda miała zapewnić mu bezpieczeństwo, ale naraziła Saraj na ryzyko i pokazała słabą wiarę w Bożą obietnicę ochrony i dania mu potomstwa. Fragment ten po cichu demaskuje ten wybór jako błędny. Jednak Bóg wkracza, zsyła plagi na dom faraona i dba o to, aby Saraj wróciła nietknięta. Ukazuje zarówno ludzką słabość, jak i wierną opiekę Boga.

Jaki jest sens budowania przez Abrama ołtarzy i wzywania imienia Pana?

Kiedy Abram buduje ołtarze w Kanaanie i wzywa imienia Pana, otwarcie oddaje cześć Bogu w ziemi, którą Bóg mu obiecał. Ołtarz jest widzialnym znakiem, że należy on do prawdziwego Boga i oddzielił się od otaczających go bożków. Wzywanie Pana oznacza, że modli się, ufa i wyznaje imię Boże przed innymi. Chociaż jest obcym wśród Kananejczyków, oznacza tę ziemię kultem i pokazuje, że jego podróż nie polega tylko na ziemi i błogosławieństwach, ale na poznaniu i oddawaniu czci Bogu.

Czego ten fragment uczy o Bożym charakterze i ochronie?

Ten fragment ukazuje Boga jako Tego, który wzywa, prowadzi i chroni. Robi pierwszy krok, powołując Abrama i wiążąc z tym powołaniem wielkie obietnice. Ciągle rozmawia z Abramem, aby umocnić jego wiarę, nawet gdy kraj jest już zapełniony Kananejczykami. W Egipcie, gdy strach Abrama prowadzi go do złego planu, Bóg nadal strzeże Saraj i używa plag, aby powstrzymać faraona od dalszego grzeszenia. Następnie Bóg dba o to, aby Abram, jego żona i cały jego majątek zostali bezpiecznie odesłani. Wierność Boga trwa nawet wtedy, gdy Jego sługa się potknie.

Kim jest Abram w tej historii i dlaczego jest ważny?

Abram jest człowiekiem, którego Bóg powołuje ze swojej ojczyzny, aby rozpoczął nowe dzieło w świecie. W wieku siedemdziesięciu pięciu lat opuszcza swój kraj, swoich krewnych i dom ojca, ponieważ tak mu każe Bóg. Bóg obiecuje, że uczyni z niego wielki naród, będzie mu błogosławił, a przez niego błogosławić będzie wszystkie narody ziemi. Abram jest ważny, ponieważ jest początkiem ludu oddzielonego, aby należeć do Boga, a obiecany Zbawiciel będzie pochodził z jego rodu. Jego życie staje się wczesnym obrazem chodzenia w wierze w Słowo Boże.

W jaki sposób posłuszeństwo i niepowodzenia Abrama opisane w tym fragmencie mogą odnieść się do mojego życia?

Historia Abrama pokazuje, że prawdziwa wiara zarówno jest posłuszna, jak i czasami słabnie. Odpowiada na twarde wezwanie Boga, aby pozostawić wszystko znane, nawet nie znając swego ostatecznego przeznaczenia. To zachęca nas, abyśmy zgodzili się na Boże prowadzenie, nawet jeśli widzimy dopiero kolejny krok. Jednak w Egipcie strach prowadzi go do ukrycia prawdy i naraża Sarai na ryzyko. To przypomina nam, że wierzący mogą się potknąć, ale Bóg ich nie upuści. Możemy nauczyć się głębiej ufać Bożym obietnicom i wracać do Niego, gdy widzimy, że nasze obawy wpływają na nasze wybory.

Gen.12.1

Rodzaju 12:1

PL BÓG

I rzekł Pan do Abrama: Wynijdź z ziemi twej, i od rodziny twojej, i z domu ojca twego, do ziemi, którąć pokażę.

The Call of Abram

1 I rzekł Pan do Abrama: Wynijdź z ziemi twej, i od rodziny twojej, i z domu ojca twego, do ziemi, którąć pokażę.

2 A uczynię cię w naród wielki, i będęć błogosławił, i uwielbię imię twoje, i będziesz błogosławieóstwem.

3 I będę błogosławił błogosławiącym tobie; a przeklinające cię przeklinać będę: i będą błogosławione w tobie wszystkie narody ziemi.

4 Tedy wyszedł Abram, jako mu rozkazał Pan. Poszedł też z nim i Lot. A było Abramowi siedmdziesiąt lat i pięć lat, gdy wyszedł z Haran.

5 Wziął też Abram Saraj żonę swoję, i Lota syna brata swego, i wszystkę swą majętność, której nabyli, i dusze, których nabyli w Haranie, i wyszli, aby szli do ziemi Chananejskiej; i przyszli do ziemi Chananejskiej.

6 Tedy przeszedł Abram ziemię onę aż do miejsca Sychem, i aż do równiny Morech; a Chananejczyk na ten czas był w onej ziemi.

7 I ukazał się Pan Abramowi, i rzekł: Nasieniu twemu dam ziemię tę; i zbudował tam ołtarz Panu, który mu się ukazał.

8 A przeszedł stamtąd do góry na wschód Betela, i rozbił tam namiot swój, mając Betel od zachodu, a Haj od wschodu; i zbudował tam ołtarz Panu, i wzywał imienia Paóskiego.

9 Potem ruszył się Abram idąc, i ciągnąc ku południu.

Abram and Sarai in Egypt

10 A był głód w ziemi onej: przeto zstąpił Abram do Egiptu, aby tam był gościem do czasu, ciężki bowiem był głód w ziemi.

11 I stało się, gdy już blisko był, aby wszedł do Egiptu, rzekł do Sarai, żony swej: Oto teraz wiem, żeś niewiasta piękna na wejrzeniu.

12 I stanie się, że gdy cię obaczą Egipczanie, rzeką: Żona to jego; i zabiją mię, a ciebie żywo zostawią.

13 Mów, proszę, żeś jest siostrą moją, aby mi dobrze było dla ciebie, i żywa została dla ciebie dusza moja.

14 I stało się, gdy wszedł Abram do Egiptu, ujrzeli Egipczanie niewiastę onę, iż była bardzo piękną.

15 Widzieli ją też książęta Faraonowe, i chwalili ją przed nim; i wzięto onę niewiastę do domu Faraonowego.

16 Który Abramowi dobrze czynił dla niej; i miał Abram owce, i woły, i osły i sługi, i służebnice, i oślice, i wielbłądy.

17 Ale uderzył Pan Faraona plagami wielkiemi, i dom jego dla Sarai, żony Abramowej.

18 Przetoż wezwał Farao Abrama, i rzekł: Cóżeś mi to uczynił? czemuś mi nie oznajmił, że to żona twoja?

19 Przeczżeś powiedział, siostra to moja? i wziąłem ją sobie za żonę; a teraz, oto żona twoja, weźmijże ją, a idź.

20 I przykazał o nim Farao mężom, i puścili go wolno i żonę jego, i wszystko, co było jego.

Odnośniki

Brak odnośników dla tego wersetu.