اینکه خداوند در این قسمت «نوح را یاد کرد» یعنی چه؟

وقتی متن می گوید که خداوند «نوح را یاد کرد» به این معنا نیست که خداوند او را فراموش کرده و سپس او را به یاد آورده است. یعنی خداوند توجه مراقبت خود را به عمل تبدیل کرد. پس از ماههای طولانی در کشتی، ممکن بود احساس میکرد که هیچ اتفاقی نمیافتد، اما سپس خدا بادی فرستاد، آبهای عمیق و باران را متوقف کرد و شروع به خشک کردن زمین کرد. یاد خدا با کارهایی که انجام می دهد نشان داده می شود: او به وعده خود مبنی بر محافظت از نوح و حیوانات عمل می کند و روند نجات و تجدید حیات را آغاز می کند.

چرا نوح یک زاغ و سپس یک کبوتر را از کشتی فرستاد؟

نوح پرندگان را فرستاد تا ببیند آیا آب به اندازه کافی برای زندگی در خارج از کشتی پایین آمده است یا خیر. کلاغ از روی آب به این سو و آن سو رفت و مانند کبوتر به کشتی بازنگشت. کبوتر، پرنده ای مهربان تر که روی چیزهای مرده آرام نمی گیرد، ابتدا جایی برای فرود نیاورد و به نزد نوح بازگشت، پس می دانست که زمین آماده نیست. پس از هفت روز دیگر، کبوتر با یک برگ زیتون تازه برگشت و نشان داد که گیاهان دوباره در حال رشد هستند و آب به شدت کاهش یافته است.

بازگرداندن برگ زیتون توسط کبوتر چه اهمیتی دارد؟

برگ زیتون به نوح نشان داد که آب آنقدر پایین رفته که درختان رشد کرده و برگها ظاهر شوند. زیتون در بلندترین قله ها رشد نمی کند، بنابراین یک برگ تازه به این معنی است که دامنه های پایینی دیگر پوشیده نمی شوند. این نشانه روشنی بود که داوری خدا توسط آب در حال گذر است و زمین دوباره برای زندگی مناسب می شود. برای نوح و خانواده اش، آن برگ کوچک پیام بزرگی از صلح، امید و نزدیک شدن به آغازی جدید در خشکی داشت.

چرا نوح قبل از خروج از کشتی منتظر فرمان خدا بود؟

حتی بعد از اینکه زمین خشک به نظر می رسید، نوح کشتی را ترک نکرد تا اینکه خدا به او دستور داد که بیرون برود. او با کلام خدا وارد کشتی شده بود و بدون همان کلمه روشن قدم به دنیای جدید نمی گذاشت. این یک ایمان آرام و دقیق را نشان می دهد. نوح به زمان بندی خدا بیشتر از قضاوت یا احساسات خود اعتماد داشت. مثال او یک اطاعت صبور را تشویق می کند: ماندن در جایی که خدا ما را قرار داده است، حتی زمانی که احساس می کنیم آماده حرکت هستیم، تا زمانی که او راه را باز کند و از طریق مشیت و دستورات خود صحبت کند.

چرا نوح بعد از طوفان قربانگاهی ساخت و قربانی های سوختنی تقدیم کرد؟

اولین اقدام نوح پس از خروج از کشتی این بود که یک مذبح بسازد و حیواناتی از هر نوع پاکیزه را به عنوان قربانی سوختنی تقدیم کند. این روش او برای تشکر از خدا برای نجات او و خانواده اش و همه موجودات بود. همچنین این یک اعتراف متواضعانه بود که آنها فقط به خاطر رحمت خدا زنده بودند. این قسمت میگوید که خداوند بوی «طعم شیرین» را به مشام میدهد، به این معنی که خدا این عبادت را که از ایمان و شکرگزاری ناشی میشد پذیرفت. قربانی برای بوی گوشت سوزان نبود، بلکه برای قلبی بود که به خدا اعتماد کرد و به او احترام گذاشت.

وعده خدا در مورد زمان کاشت و برداشت، سرما و گرما به چه معناست؟

در پایان گذر، خداوند وعده می دهد که تا زمانی که زمین باقی است، همیشه زمان کاشت و برداشت، سرما و گرما، تابستان و زمستان، روز و شب وجود خواهد داشت. این به این معنی است که خداوند نظم طبیعت را که در اثر سیل مختل شده بود، بازیابی و اصلاح می کند. مردم می توانستند دوباره محصول بکارند و روی فصل ها حساب کنند. این نشانه ثابت رحمت اوست: اگرچه قلب انسانها از جوانی هنوز به سوی شر خم شده است، خداوند دوباره با چنین سیلابی همه زندگی را از بین نخواهد برد، بلکه جهان را به طور منظم در حال اجرا نگه می دارد.

این قسمت در مورد شخصیت خدا پس از سیل چه می آموزد؟

این قسمت خدا را هم به عنوان قاضی و هم نگهبان مهربان نشان می دهد. او به تازگی زمین را با طوفان قضاوت کرده است، با این حال نوح را به یاد می آورد، مراقب همه موجودات موجود در کشتی است و به آرامی آب ها را خشک می کند. او با نوح صحبت می کند، شروعی تازه می کند و به موجودات برکت می دهد که بارور و تکثیر شوند. وقتی نوح قربانی میکند، خداوند آنها را میپذیرد و در دل میگوید که دیگر زمین را به همان شکل لعنت نمیکند. او حتی با آگاهی از بدی های جاری در دل انسان ها، صبر را برمی گزیند و نوید زندگی و فصل های جاری را می دهد.

داستان انتظار در کشتی چگونه می تواند در زندگی امروز من صدق کند؟

نوح ماههای زیادی را در کشتی گذراند، بدون هیچ نشانهای از تغییر جز آنچه خدا به آرامی با آب انجام داد. او وضعیت را با پرندگان آزمایش کرد، اما هنوز قبل از بیرون آمدن منتظر کلام واضح خدا بود. زندگی ما می تواند مانند آن انتظار طولانی باشد، زمانی که پیشرفت کمی می بینیم و متعجب می شویم که آیا خدا ما را به یاد می آورد یا خیر. این داستان شما را تشویق میکند که حتی زمانی که نتایج سریع نمیبینید، اعتماد کنید که خدا در کار است، به دنبال نشانههای کوچک رحمت او باشید و تنها زمانی که او رهبری میکند و راه را باز میکند، پیش بروید.

Gen.8.1

پیدایش 8:1

NMV

و اما، خدا نوح و همۀ وحوش و چارپایان را که با او در کشتی بودند به یاد آورد، و خدا بادی بر زمین وزانید و آب فروکش کرد.
va 'ammā, khodā nuh va hameye vohush va chārpāyān rā ke bā 'u dar koshti budand be yād 'āvard, va khodā bādi bar zamine vezānid va 'āb forukesh kard.
And yet, God remembered Noah and all the beasts and cattle that were with him in the ark, and God blew a wind on the earth and the water receded.

The Ark Rests on Ararat

1 و اما، خدا نوح و همۀ وحوش و چارپایان را که با او در کشتی بودند به یاد آورد، و خدا بادی بر زمین وزانید و آب فروکش کرد.
va 'ammā, khodā nuh va hameye vohush va chārpāyān rā ke bā 'u dar koshti budand be yād 'āvard, va khodā bādi bar zamine vezānid va 'āb forukesh kard.
And yet, God remembered Noah and all the beasts and cattle that were with him in the ark, and God blew a wind on the earth and the water receded.

2 چشمه‌های ژرفا و پنجره‌های آسمان بسته شد؛ و باران از آسمان بازایستاد.

cheshmehāye zharfā va panjarehāye 'āsemān baste shod; va bārān 'az 'āsemān bāz'istād.

The deep springs and the windows of the sky were closed; And the rain stopped from the sky.

3 و آب رفته رفته از روی زمین برگشت. در پایان صد و پنجاه روز، آب کم شده بود.

va 'āb rafte rafte 'az ruye zamin bargasht. dar pāyāne sad va panjāh ruz, 'āb kam shode bud.

And the water gradually returned from the ground. At the end of one hundred and fifty days, the water was low.

4 در روز هفدهم از ماه هفتم، کشتی بر کوههای آرارات قرار گرفت.

dar ruze hefdahom 'az māhe haftom, koshti bar kuhhāye 'ārārāt gharār gereft.

On the 17th day of the 7th month, the ark came to rest on the mountains of Ararat.

5 تا ماه دهم، آب همچنان کاهش می‌یافت تا آن که در نخستین روز از ماه دهم، قله‌های کوهها نمایان گشت.

tā māh daham, 'āb hamchenān kāhesh miyāft tā 'ān ke dar nokhostin ruz 'az māhe dahom, ghollehāye kuhhā namāyān gasht.

Until the tenth month, the water continued to decrease until on the first day of the tenth month, the peaks of the mountains were visible.

Noah Sends a Raven and a Dove

6 پس از چهل روز، نوح پنجره‌ای را که برای کشتی ساخته بود، گشود

pas 'az chehel ruz, nuhe panjare'i rā ke barāye koshti sākhte bud, goshud.

After forty days, Noah opened the window he had made for the ark

7 و کلاغی را رها کرد. کلاغ به این سو و آن سو می‌رفت تا آن که زمین خشک شد.

va kalāghi rā rahā kard. kalāgh be 'in su va 'ān su miraft tā 'ān ke zamin khoshk shod.

and released a crow. The crow went back and forth until the ground was dry.

8 سپس کبوتری را از نزد خویش رها کرد تا ببیند آیا آب از روی زمین فروکش کرده است.

sepas kabutari rā 'az nazde khish rahā kard tā bebinad 'āyā 'āb 'az ruye zamin forukesh karde 'ast.

Then he released a dove from his presence to see if the water has receded from the earth.

9 ولی کبوتر نشیمنگاهی برای کف پاهای خود نیافت و نزد نوح به کشتی بازگشت، زیرا آب همۀ سطح زمین را پوشانیده بود. پس او دست خود را دراز کرد و کبوتر را گرفت و آن را نزد خود به کشتی بازگردانید.

vali kabutare neshimangāhi barāye kafe pāhāye khod nayāft va nazde nuh be koshti bāzgasht, zirā 'ābe hameye sathe zamin rā pushānide bud. pas 'u daste khod rā derāz kard va kabutar rā gereft va 'ān rā nazde khod be koshti bāzgardānid.

But the dove did not find a place to rest its feet and returned to Noah in the ark, because the water had covered the whole surface of the earth. So he stretched out his hand and took the dove and brought it back to him in the ark.

10 نوح هفت روز دیگر درنگ کرد و دیگر بار کبوتر را از کشتی رها کرد.

nuh haft ruze digar derang kard va digar bār kabutar rā 'az koshtiye rahā kard.

Noah tarried another seven days and released another load of doves from the ark.

11 شامگاهان، کبوتر نزد او بازگشت، و اینک برگ زیتون تازه‌ای به منقار داشت. پس نوح دانست که آب از روی زمین کم شده است.

shāmgāhān, kabutar nazde 'u bāzgasht, va 'inak barge zeytune tāze'i be menghār dāsht. pas nuh dānest ke 'āb 'az ruye zamin kam shode 'ast.

In the evening, the dove returned to him, and now it had a fresh olive leaf in its beak. So Noah knew that the water was reduced from the earth.

12 او هفت روز دیگر نیز درنگ کرد و کبوتر را رها ساخت، و کبوتر دیگر نزد وی باز‌نگشت.

'u haft ruze digar niz derang kard va kabutar rā rahā sākht, va kabutare digar nazde vey bāznagasht.

He tarried another seven days and released the dove, and the dove did not return to him.

Exiting the Ark

13 در ششصد و یکمین سال از زندگی نوح، در روز نخست از ماه نخست، آب از روی زمین خشک شد. آنگاه نوح سرپوش کشتی را برگرفت و دید که اینک سطح زمین خشک شده است.

dar sheshsad va yekomin sāl 'az zendegiye nuh, dar ruze nakhost 'az māhe nakhost, 'āb 'az ruye zamin khoshk shod. 'āngāh nuhe sarpush koshti rā bargereft va did ke 'inak sathe zamin khoshk shode 'ast.

In the six hundred and first year of Noah's life, on the first day of the first month, the water dried up from the earth. Then Noah removed the cover of the ark and saw that the surface of the earth was now dry.

14 در روز بیست و هفتم از ماه دوّم، زمین خشک شده بود.

dar ruze bist va haftom 'az māhe dovvom, zamin khoshk shode bud.

On the twenty-seventh day of the second month, the earth was dry.

15 آنگاه خدا به نوح گفت:

'āngāh khodā be nuh goft:.

Then God said to Noah:

16 «از کشتی بیرون بیا، تو و زنت و پسرانت و زنان پسرانت همراه تو.

« 'az koshti birun biyā, to va zanat va pesarānat va zanān pesarānat hamrāhe to.

"Get out of the ship, you and your wife and your sons and your sons' wives with you.

17 همۀ جاندارانی را که با تواَند، هر ذی‌جسدی را از پرندگان و چارپایان و همۀ خزندگانی که بر زمین می‌خزند، با خود بیرون آور تا بر زمین منتشر شده، در جهان بارور و کثیر گردند.»

hameye jāndārāni rā ke bā tavānd, har zijasadi rā 'az parandegān va chārpāyān va hameye khazandegāni ke bar zamine mikhzand, bā khod birun 'āvar tā bar zamin montasher shode, dar jahāne bārvar va kasir gardand.».

Bring out with you all living things that are able, every living thing from birds and cattle and all creeping things that creep on the earth, so that they may be spread over the earth, fruitful and multiply in the world.

18 پس نوح با پسرانش و زنش و زنان پسرانش بیرون آمد.

pas nuh bā pesarānash va zanash va zanāne pesarānash birun 'āmad.

So Noah came out with his sons and his wife and his sons' wives.

19 و همۀ وحوش، همۀ خزندگان، همۀ پرندگان، و هرآنچه بر زمین حرکت می‌کند، بر حسب خانواده‌هایشان، از کشتی به در آمدند.

va hameye vohush, hameye khazandegān, hameye parandegān, va har 'ānche bar zamin harekat mikonad, bar hasbe khānevādehāyeshān, 'az koshti be dar 'āmadand.

And all the beasts, all the reptiles, all the birds, and everything that moves on the earth, according to their families, came out of the ark.

Noah Builds an Altar

20 آنگاه نوح مذبحی برای خداوند بنا کرد و از همۀ چارپایان طاهر و از همۀ پرندگان طاهر گرفته، قربانیهای تمام‌سوز بر مذبح تقدیم کرد.

'āngāh nuhe mazbhi barāye khodāvand banā kard va 'az hameye chārpāyān tāher va 'az hameye parandegān tāher gerefte, ghorbānihāye tamāmsuz bar mazbah taghdim kard.

Then Noah built an altar for God and took all the clean cattle and all the clean birds and offered whole burnt offerings on the altar.

21 و رایحۀ خوشایند

va rāyeheye khoshāyand.

به مشام خداوند رسید و خداوند در دل خود گفت: «دیگر هرگز زمین را به سبب انسان لعنت نخواهم کرد، هرچند که نیت دل انسان از جوانی بد است. و دیگر هرگز همۀ جانداران را هلاک نخواهم کرد، چنانکه کردم.

be mashām khodāvand resid va khodāvand dar dele khod goft:« digar hargez zamin rā be sababe 'ensān la'nat nakhāham kard, harchand ke niyyate dele 'ensān 'az javāni bad 'ast. va digar hargez hameye jāndārān rā halāk nakhāham kard, chenānke kardam.

And the pleasant aroma reached God's nose, and God said in his heart: "I will never again curse the earth because of man, even though the intention of man's heart is evil from his youth. And I will never again destroy all living things, as I did.

22 «تا زمانی که جهان باقی است،

« tā zamāni ke jahān bāghi 'ast,.

کِشت و درو،

kesht va dero,.

سرما و گرما،

sarmā va garmā,.

تابستان و زمستان،

tābestān va zemestān,.

و روز و شب،

va ruz va shab,.

باز نخواهد ایستاد.»

bāz nakhāhad 'istād.».

"As long as the world remains, seed and harvest, cold and heat, summer and winter, and day and night, will not stop."

ارجاعات متقاطع

ارجاع متقاطعی برای این آیه در دسترس نیست.