وقتی خدا به ابرام میگوید کشور و خانوادهاش را ترک کن، یعنی چه؟

وقتی خدا به ابرام میگوید که کشورش، بستگانش و خانه پدرش را ترک کند، این فراخوانی است برای شروعی تازه با خدا در مرکز. ابرام از مکانی که با عبادت دروغین و آسایش های آشنا مشخص شده است خارج می شود تا بتواند بر اساس کلام و وعده های خدا زندگی کند. حتی به او نمی گویند دقیقا کجا می رود، فقط خدا زمین را به او نشان می دهد. این می آموزد که پیروی از خدا اغلب به معنای رها کردن اوراق بهادار قدیمی و اعتماد قدم به قدم به او است، حتی زمانی که مسیر مشخص نیست.

وعده ای که خداوند در این قسمت به ابرام می دهد چیست؟

خداوند چندین وعده مرتبط به ابرام می دهد. او می گوید که از ابرام قومی بزرگ خواهد ساخت، او را برکت خواهد داد و نام او را بزرگ خواهد کرد. ابرام خود مایه برکت خواهد بود، به طوری که برکت دهندگان او را برکت می دهند و لعنت کنندگان او را لعنت می کنند. خداوند همچنین وعده داده است که سرزمین کنعان را به فرزندان ابرام خواهد داد. گستردهترین وعده این است که در ابرام همه خانوادههای زمین برکت خواهند داشت و به نعمتی در آینده اشاره میکند که بسیار فراتر از خانواده و زمان خودش است.

چگونه همه خانواده های زمین در آبرام برکت دارند؟

کلمات «در تو همه خانوادههای زمین برکت خواهند یافت» نشان میدهد که نقشه خدا از طریق ابرام فقط درباره یک قوم نیست، بلکه درباره کل جهان است. از طریق خط ابرام، مردم برای خدا، و به مرور زمان منجی موعود جدا می شوند. برکتی که در آدم از دست رفت، از طریق نجات دهنده ای که از نسل ابرام می آید، بازیابی می شود. بنابراین، مردم از هر خانواده و ملتی که به این موعود اعتماد دارند، در برکتی که با دعوت و وعده خدا به ابرام آغاز شد، سهیم هستند.

چرا ابرام به مصر رفت و آیا این اشتباه بود؟

ابرام به مصر رفت زیرا در سرزمینی که خدا او را رهبری کرده بود قحطی شدیدی بود. این قطعه این را به عنوان یک آزمایش سخت برای ایمان او نشان می دهد که بلافاصله پس از اطاعت او انجام می شود. متن به وضوح نمی گوید که این حرکت خود گناه بوده است، اما نشان می دهد که ایمان او ضعیف شده است. او سرزمین موعود را به دلیل گرسنگی ترک می کند و در مصر ترس او را به مخفی کردن ازدواج خود می کشاند. این داستان به ما یادآوری میکند که قوم خدا حتی پس از اطاعت از او میتوانند با مشکلات جدیدی روبرو شوند و همچنان باید به مراقبت او اعتماد کنند.

چرا ابرام گفت که سرای خواهر او در مصر است؟

ابرام می ترسید که مصریان او را بکشند تا سرای را بگیرند، زیرا او بسیار زیبا بود. برای محافظت از خود از او خواست که بگوید خواهرش است. این نیمه حقیقت برای حفظ امنیت او بود، اما سارای را در معرض خطر قرار داد و نشان داد که اعتماد ضعیفی به وعده خدا برای محافظت و دادن فرزندان به او دارد. این متن بی سر و صدا این را به عنوان یک انتخاب ناقص آشکار می کند. با این حال، خدا وارد می شود، بلاهایی را بر خانه فرعون می فرستد و مطمئن می شود که سارای دست نخورده بازگردانده می شود. این هم ضعف انسانی و هم حمایت وفادارانه خدا را نشان می دهد.

مفهوم ساختن مذبح توسط ابرام و خواندن نام خداوند چیست؟

وقتی ابرام در کنعان قربانگاههایی میسازد و نام خداوند را میخواند، آشکارا در زمینی که خدا به او وعده داده بود، خدا را پرستش میکند. محراب نشانه ای آشکار از تعلق او به خدای حقیقی است و از بت های اطراف خود جدا شده است. فراخواندن خداوند به این معنی است که او در حال دعا، اعتماد و اعتراف به نام خدا در حضور دیگران است. او با اینکه در میان کنعانیان غریبه است، سرزمین را با عبادت مشخص می کند و نشان می دهد که سفر او فقط برای زمین و برکت نیست، بلکه برای شناخت و تکریم خداوند است.

این قسمت در مورد شخصیت و محافظت خدا چه می آموزد؟

این قسمت خدا را به عنوان کسی که دعوت، هدایت و محافظت می کند نشان می دهد. او اولین قدم را با فراخوانی ابرام برمی دارد و وعده های بزرگی را به آن دعوت می دهد. او همچنان با ابرام صحبت میکند تا ایمانش را تقویت کند، حتی زمانی که زمین از کنعانیان پر شده است. در مصر، هنگامی که ترس ابرام او را به نقشه ای بد سوق می دهد، خدا همچنان از سارای محافظت می کند و از طاعون استفاده می کند تا فرعون را از گناه بیشتر باز دارد. سپس خدا می بیند که ابرام، همسرش و همه کالاهایش به سلامت فرستاده می شوند. وفاداری خدا حتی زمانی که بنده او لغزش می کند پابرجاست.

آبرام در این داستان کیست و چرا اهمیت دارد؟

ابرام مردی است که خداوند از سرزمین مادری خود فرا می خواند تا کار جدیدی را در جهان آغاز کند. او در هفتاد و پنج سالگی کشور، اقوام و خانه پدری را ترک می کند، زیرا خداوند به او دستور داده است. خداوند وعده می دهد که او را ملتی بزرگ قرار دهد، او را برکت دهد و به وسیله او به همه خانواده های زمین برکت دهد. ابرام از این جهت مهم است که او آغازگر قومی است که به خدا تعلق دارند و منجی موعود از نسل او خواهد آمد. زندگی او به تصویر اولیه راه رفتن با ایمان به کلام خدا تبدیل می شود.

اطاعت و شکست های ابرام در این قسمت چگونه می تواند در زندگی من صدق کند؟

داستان آبرام نشان می دهد که ایمان واقعی هم اطاعت می کند و هم گاهی تزلزل می کند. او به ندای سخت خدا برای ترک همه چیز آشنا پاسخ می دهد، حتی بدون اینکه مقصد نهایی خود را بداند. این ما را تشویق میکند که به رهبری خدا بله بگوییم، حتی زمانی که فقط مرحله بعدی را میبینیم. با این حال در مصر، ترس او را به مخفی کردن حقیقت و به خطر انداختن سارای سوق می دهد. این به ما یادآوری می کند که مؤمنان می توانند لغزش کنند، اما خدا آنها را رها نمی کند. ما میتوانیم یاد بگیریم که عمیقتر به وعدههای خدا اعتماد کنیم و وقتی میبینیم ترسهایمان بر انتخابهایمان شکل میدهند، به او بازگردیم.

Gen.12.1

پیدایش 12:1

NMV خدا

خداوند به اَبرام گفته بود: «از سرزمین خویش و از نزد خویشان خود و از خانۀ پدرت بیرون بیا و به سرزمینی که به تو نشان خواهم داد، برو.
khodāvand be 'abrām gofte bud:« 'az sarzamine khish va 'az nazde khishāne khod va 'az khāneye pedarat birun biyā va be sarzamini ke be to neshān khāham dād, boro.
God said to Abram: "Get out of your country, from your relatives, and from your father's house, and go to the land that I will show you.

The Call of Abram

1 خداوند به اَبرام گفته بود: «از سرزمین خویش و از نزد خویشان خود و از خانۀ پدرت بیرون بیا و به سرزمینی که به تو نشان خواهم داد، برو.
khodāvand be 'abrām gofte bud:« 'az sarzamine khish va 'az nazde khishāne khod va 'az khāneye pedarat birun biyā va be sarzamini ke be to neshān khāham dād, boro.
God said to Abram: "Get out of your country, from your relatives, and from your father's house, and go to the land that I will show you.

2 از تو قومی بزرگ پدید خواهم آورد و تو را برکت خواهم داد؛ نام تو را بزرگ خواهم ساخت و تو برکت خواهی بود.

'az to ghomi bozorg padid khāham 'āvard va to rā barekat khāham dād; nāme to rā bozorg khāham sākht va to barekat khāhi bud.

I will raise a great nation from you and I will bless you; I will make your name great and you will be blessed.

3 برکت خواهم داد به کسانی که تو را برکت دهند، و لعنت خواهم کرد کسی را که تو را لعنت کند؛ و همۀ طوایف زمین به واسطۀ تو برکت خواهند یافت.»

barekate khāham dād be kasāni ke to rā barekat dahand, va la'nat khāham kard kasi rā ke to rā la'nat konad; va hameye tavāyefe zamin be vāseteye to barekat khāhand yāft.».

I will bless those who bless you, and I will curse the one who curses you; And all the tribes of the earth will be blessed through you."

4 پس اَبرام، چنانکه خداوند بدو فرموده بود، روانه شد؛ و لوط نیز همراه او رفت. اَبرام هفتاد و پنج ساله بود که از حَران بیرون آمد.

pas 'abrām, chenānke khodāvand bedu farmude bud, ravāne shod; va lut niz hamrāhe 'u raft. 'abrām haftād va panj sāle bud ke 'az harrān birun 'āmad.

So Abram went, as God had told him; And Lot also went with him. Abram was seventy-five years old when he came out of Haran.

5 او همسر خود سارای، برادرزادۀ خود لوط، و همۀ اموالِ اندوختۀ خویش را با اشخاصی که در حَران به دست آورده بودند، برگرفت و به مقصد سرزمین کنعان به‌راه افتاد، و به کنعان رسید.

'u hamsare khod sārāye, barādarzādeye khode lut, va hameye 'amvāle 'andukhteye khish rā bā 'ashkhāsi ke dar harrān be dast 'āvarde budand, bargereft va be maghsade sarzamine kan'ān bahrāh 'oftād, va be kan'ān resid.

He took his wife Sarai, his nephew Lot, and all his accumulated property with the people they had acquired in Haran and set out for the land of Canaan, and he arrived in Canaan.

6 اَبرام در آن سرزمین تا محل بلوطِ مورِه، در شِکیم، پیش رفت. در آن زمان، کنعانیان در آن سرزمین بودند.

'abrām dar 'ān sarzamin tā mahalle balute mure, dar shakim, pish raft. dar 'ān zamān, kan'āniyān dar 'ān sarzamin budand.

Abram advanced in that land to the place of the oak of Moreh in Shechem. At that time, the Canaanites were in that land.

7 آنگاه خداوند بر اَبرام ظاهر شد و فرمود: «به نسل تو این سرزمین را می‌بخشم.» پس در آنجا برای خداوند، که بر او ظاهر شده بود، مذبحی ساخت.

'āngāh khodāvand bar 'abrām zāher shod va farmud:« be nasle to 'in sarzamin rā mibakhsham.» pas dar 'ānjā barāye khodāvand, ke bar 'u zāher shode bud, mazbhi sākht.

Then God appeared to Abram and said: "I will give this land to your descendants." So he built an altar there for God, who had appeared to him.

8 سپس از آنجا به ناحیۀ کوهستانی که در شرق بِیت‌ئیل است کوچ کرد و خیمۀ خویش را بر پا داشت، به گونه‌ای که بِیت‌ئیل به جانب غرب و عای به جانب شرق آن بود. او در آنجا مذبحی برای خداوند ساخت و نام خداوند را خواند.

sepas 'az 'ānjā be nāhiyeye kuhestāni ke dar sharghe bite'il 'ast kuch kard va kheymeye khish rā bar pā dāsht, be gune'i ke bite'il be jānebe gharb va 'āye be jānebe sharghe 'ān bud. 'u dar 'ānjā mazbhi barāye khodāvand sākht va nāme khodāvand rā khānd.

Then he moved from there to the mountain region that is east of Bethel and pitched his tent, in such a way that Bethel was on the west side and Ai on the east side. He built an altar for God there and called the name of God.

9 سپس اَبرام از محلی به محل دیگر کوچ کرده، به سوی نِگِب

sepas 'abrām 'az mahalli be mahalle digar kuch karde, be suye negab.

پیش رفت.

pish raft.

Then Abram moved from one place to another and went to the Negeb.

Abram and Sarai in Egypt

10 و اما در آن سرزمین قحطی شد، و اَبرام به مصر رفت تا مدتی در آنجا به سر بَرد، چراکه قحطی شدید بود.

va 'ammā dar 'ān sarzamin ghahti shod, va 'abrām be mesr raft tā moddati dar 'ānjā be sar barad, cherā ke ghahti shadid bud.

But there was a famine in that land, and Abram went to Egypt to stay there for a while, because the famine was severe.

11 نزدیک ورود به مصر، اَبرام به همسر خویش سارای گفت: «می‌دانم که تو زنی زیباروی هستی.

nazdike vorud be mesr, 'abrām be hamsare khish sārāye goft:« midānam ke to zani zibāruy hasti.

Near entering Egypt, Abram said to his wife Sarai: "I know that you are a beautiful woman.

12 مصریان چون تو را بینند، خواهند گفت: ”این زن اوست.“ آنگاه مرا خواهند کشت ولی تو را زنده نگاه خواهند داشت.

mesriyān chon to rā binand, khāhand goft: " 'in zan 'ust. " 'āngāh marā khāhand kesht vali to rā zende negāh khāhand dāsht.

When the Egyptians see you, they will say: "This is his wife." Then they will kill me, but they will keep you alive.

13 پس بگو خواهر من هستی، تا به‌خاطر تو برای من نیکو شود، و جانم به سبب تو زنده بماند.»

pas begu khāhare man hasti, tā bekhātere to barāye man niku shavad, va jānam be sababe to zende bemānad.».

So say that you are my sister, so that it will be good for me because of you, and my soul will live because of you."

14 چون اَبرام به مصر درآمد، مصریان آن زن را دیدند که بسیار زیبا بود.

chon 'abrām be mesr darāmad, mesriyāne 'ān zan rā didand ke besiyār zibā bud.

When Abram entered Egypt, the Egyptians saw that woman who was very beautiful.

15 و چون امیرانِ فرعون سارای را دیدند، وی را نزد فرعون ستودند. پس آن زن را به خانۀ فرعون بردند.

va chon 'amirāne fer'on sārāye rā didand, vey rā nazde fer'on sotudand. pas 'ān zan rā be khāneye fer'on bordand.

And when Pharaoh's princes saw Sarai, they praised her to Pharaoh. So they took that woman to Pharaoh's house.

16 فرعون به‌خاطر او به اَبرام احسان کرد، و اَبرام صاحب گله‌ها و رمه‌ها، الاغهای نر و ماده، غلامان و کنیزان، و شتران شد.

fer'on bekhātere 'u be 'abrām 'ehsān kard, va 'abrāme sāhebe golehā va ramehā, 'olāghhāye neromāde, gholāmān va kanizān, va shotorān shod.

Because of him, Pharaoh was kind to Abram, and Abram became the owner of flocks and herds, male and female donkeys, male and female slaves, and camels.

17 اما خداوند، به‌خاطر سارای همسر اَبرام، فرعون و اهل خانه‌اش را به بلایای سخت مبتلا کرد.

'ammā khodāvand, bekhātere sārāye hamsare 'abrām, fer'on va 'ahle khāne'ash rā be balāyāye sakht mobtalā kard.

But God, because of Sarai, Abram's wife, afflicted Pharaoh and his family with severe disasters.

18 پس فرعون اَبرام را فرا خواند و گفت: «این چه کاری است که در حق من کردی؟ چرا به من نگفتی که او همسر توست؟

pas fer'on 'abrām rā farā khānd va goft:« 'in che kāri 'ast ke dar haghghe man kardi? cherā be man nagofti ke 'u hamsar tost?.

So Pharaoh called Abram and said: "What is this that you have done to me? Why didn't you tell me that she is your wife?

19 چرا گفتی: ”خواهر من است،“ که او را به زنی گرفتم؟ اینک، این همسرت. او را برگیر و برو!»

cherā gofti: " khāhare man 'ast, " ke 'u rā be zani gereftam? 'inak, 'in hamsarat. 'u rā bargir va boro!».

Why did you say: "She is my sister" that I took her as a wife? Now, this is your wife. Take him and go!"

20 آنگاه فرعون دربارۀ اَبرام فرمانهایی به افراد خود داد، و آنها او را با همسر و هرآنچه داشت روانه کردند.

'āngāh fer'on darbāreye 'abrām farmānhāyi be 'afrāde khod dād, va 'ānhā 'u rā bā hamsar va har 'ānche dāsht ravāne kardand.

Then Pharaoh gave orders to his men about Abram, and they sent him away with his wife and everything he had.

ارجاعات متقاطع

ارجاع متقاطعی برای این آیه در دسترس نیست.