مردمی که شهر و برج را در بابل می ساختند چه گناهی داشتند؟

مردم بابل فقط برای سرپناه نمی ساختند. آنها با هم توافق کردند که یک شهر و یک برج بسیار مرتفع بسازند تا بتوانند نامی برای خود دست و پا کنند و از پراکنده شدن بر روی زمین جلوگیری کنند. خدا به مردم گفته بود که زمین را پر کنند، اما آنها امنیت، شهرت و اتحاد را بر اساس شرایط خود انتخاب کردند. نقشه آنها نشان دهنده غرور و میل به بزرگ بودن بدون گوش دادن به خدا بود. مشکل آجر و ساختمان نبود، بلکه دلی مغرور بود که جلال انسان را بر خواست خدا مقدم داشت.

چرا خداوند زبان مردم بابل را اشتباه گرفته است؟

خدا دید که مردم در یک نقشه غرور آفرین متحد شدند که او را کنار زد. با یک زبان، آنها میتوانستند در پروژههایی که فرمان او را برای گسترش بر روی زمین نادیده میگرفتند، به یکدیگر بپیوندند. خداوند با بهم ریختن زبانشان اتحاد غرورشان را در هم شکست و برج را متوقف کرد و آنها را وادار به پراکندگی کرد. این قضاوت در مورد شورش آنها بود، اما همچنین یک حد عاقلانه برای اینکه غرور آنها تا کجا می تواند پیش برود. این نشان داد که خداوند بر برنامه های بشری و حتی بر گفتار و ملت ها حکومت می کند.

معنی نام بابل در این قسمت چیست؟

این مکان بابل نامیده می شود زیرا خداوند در آنجا زبان تمام زمین را "معروف" یا درهم می کند. مردم خواستار نامی بودند که برای آنها شکوه و شهرت ماندگار به ارمغان بیاورد، اما نامی که آنها دریافت کردند باعث سردرگمی شد، نه افتخار. این نام یادآوری میشود که وقتی مردم متحد میشوند تا علیه راههای خدا فشار بیاورند، برنامههایشان به بینظمی ختم میشود. چیزی که امیدوار بودند آنها را در کنار هم نگه دارد، در عوض نقطه ای شد که خداوند آنها را از آنجا بر روی زمین پراکنده کرد.

داستان بابل چگونه حاکمیت خدا را بر نقشه های بشر نشان می دهد؟

در داستان، مردم شهر و برجی را برای رسیدن به بهشت، تضمین آینده و نام خود برنامه ریزی می کنند. آنها قوی و متحد به نظر می رسند، اما خدا فقط باید «پایین بیاید» و گفتار آنها را تغییر دهد تا کل پروژه متوقف شود. طراحی عالی آنها با یک کلمه از او فرو می ریزد. این نشان میدهد که هر چقدر هم که برنامههای انسان قوی یا هوشمندانه به نظر میرسند، نمیتوانند آنچه را که خدا گفته است نادیده بگیرند. خدا محدودیت ها را تعیین می کند، غرور را قضاوت می کند و تاریخ را به سمت اهداف خود هدایت می کند.

چرا نسلهای سام تا ابرام بعد از داستان بابل گنجانده شدهاند؟

پس از بیان اینکه چگونه خدا ملتها را در بابل پراکنده کرد، این گذرگاه یک خط خانوادگی از سام تا ابرام را دنبال می کند. این نشان می دهد که در حالی که بسیاری از ملت ها تشکیل شده و زبان ها تقسیم شده اند، خدا هنوز از طریق یک خط خاص کار می کند. شجره نامه زمان پس از سیل را به داستان بعدی ابرام پیوند می دهد. این ما را آماده میکند تا ببینیم خدا چگونه از طریق این مرد و خانوادهاش عمل خواهد کرد، حتی پس از شکست نقشههای انسانی در بابل. این نشان می دهد که هدف خدا در طول تاریخ ادامه دارد.

تارا، ابرام، سارای و لوط در این قسمت چه کسانی هستند؟

تارا پدر ابرام، ناهور و هاران است. آبرام بعداً به شخصیت اصلی داستان بعدی تبدیل می شود. سارای همسر ابرام است و در متن ذکر شده که او نازا است و فرزندی ندارد که بعداً اهمیت پیدا می کند. هاران، پسر دیگر تارا، در سرزمین خود می میرد، اما پدر لوط است. سپس لوط با ابرام سفر می کند. این افراد گروه خانوادگی کوچکی را تشکیل می دهند که خداوند پس از پراکندگی ملت ها از آنها استفاده خواهد کرد و توجه خود را به یک خانواده در سراسر جهان نشان می دهد.

چرا تارا خانواده خود را از اور به سوی سرزمین کنعان برد؟

این قسمت میگوید تارا ابرام، سارای و لوط را از اور کلدانیها خارج کرد تا به سرزمین کنعان بروند، اگرچه آنها توقف کردند و در هاران ساکن شدند. تارا، به عنوان رئیس خانواده، به عنوان کسی که این حرکت را رهبری کرد، نامیده می شود، حتی اگر دعوت خداوند به ابرام بود. این حرکت جدایی از وطن قدیمی و راههای آن را آغاز میکند و به سرزمینی اشاره میکند که خدا بعداً به خانواده آبرام داد. این نشان می دهد که خدا به آرامی این خانواده را به سمت هدف خود می چرخاند.

این قسمت در مورد غرور انسان و پاسخ خدا چه می آموزد؟

سازندگان بابل نشان می دهند که چگونه غرور انسانی می تواند رشد کند وقتی مردم به قدرت، تعداد و مهارت خود اعتماد کنند. آنها با تلاش خود به دنبال امنیت، شهرت و حتی خود بهشت هستند. پاسخ خدا این است که با یک عمل ساده قضاوت، نقشه های آنها را به باد می دهد. پراکندگی، زبانهای جدید و برج ناتمام همه هشدار میدهند که نقشههای غرورآفرین علیه خدا شکست خواهند خورد. در همان زمان، شجره نامه آرام و حرکت خانواده آبرام نشان می دهد که هدف صبورانه خدا ادامه خواهد داشت، حتی زمانی که غرور انسان مورد قضاوت قرار گیرد.

Gen.11.1

پیدایش 11:1

NMV

و اما، تمامی زمین را یک زبان و یک گفتار بود.
va 'ammā, tamāmiye zamin rā yek zabān va yek goftār bud.
And yet, the whole earth was one language and one speech.

The Tower of Babel

1 و اما، تمامی زمین را یک زبان و یک گفتار بود.
va 'ammā, tamāmiye zamin rā yek zabān va yek goftār bud.
And yet, the whole earth was one language and one speech.

2 و چون مردم از مشرق

va chon mardom 'az mashregh.

کوچ می‌کردند، در سرزمین شِنعار دشتی هموار یافتند و در آنجا ساکن شدند.

kuch mikardand, dar sarzamine shanno'ār dashti hamvār yāftand va dar 'ānjā sāken shodand.

And when people migrated from the east, they found a flat plain in the land of Shenar and settled there.

3 آنان به یکدیگر گفتند: «بیایید خشتها بزنیم و آنها را خوب بپزیم.» ایشان را خشت به جای سنگ و قیر به جای ملات بود.

'ānān be yekdigar goftand:« biyāyid kheshthā bezanim va 'ānhā rā khub bepazim.» 'ishān rā khesht be jāye sang va ghir be jāye malāt bud.

They said to each other: "Let's make bricks and bake them well." They were made of clay instead of stone and bitumen instead of mortar.

4 آنگاه گفتند: «بیایید شهری برای خود بسازیم و برجی که سر بر آسمان ساید، و نامی برای خود پیدا کنیم،

'āngāh goftand:« biyāyid shahri barāye khod besāzim va borji ke sar bar 'āsemāne sāyd, va nāmi barāye khod peydā konim,.

مبادا بر روی تمامی زمین پراکنده شویم.»

mabādā bar ruye tamāmiye zamin parākande shavim.».

Then they said: "Let's build a city for ourselves and a tower with its head in the sky, and find a name for ourselves, lest we be scattered over the whole earth."

5 اما خداوند فرود آمد تا شهر و برجی را که بنی‌آدم بنا می‌کردند، ببیند.

'ammā khodāvand forud 'āmad tā shahr va borji rā ke bani'ādam banā mikardand, bebinad.

But God came down to see the city and the tower that the people of Adam were building.

6 و خداوند گفت: «اینک آنان قومی یگانه‌اند و ایشان را جملگی یک زبان است و این تازه آغازِ کارِ آنهاست؛ و دیگر هیچ کاری که قصد آن بکنند، از ایشان بازداشته نخواهد شد.

va khodāvand goft:« 'inak 'ānān ghomi yegānhānd va 'ishān rā jomlegiye yek zabān 'ast va 'in tāze 'āghāze kāre 'ānhāst; va digar hich kāri ke ghasde 'ān bekonand, 'az 'ishān bāzdāshte nakhāhad shod.

And God said: "Now they are a single people, and they all have one language, and this is just the beginning of their work; And nothing they intend to do will be stopped from them.

7 اکنون فرود آییم و زبان ایشان را مغشوش سازیم تا سخن یکدیگر را درنیابند.»

'aknun forud 'āyim va zabāne 'ishān rā maghshush sāzim tā sokhane yekdigar rā darnayāband.».

Now let's descend and confuse their language so that they don't understand each other's speech.

8 پس خداوند آنان را از آنجا بر روی تمامی زمین پراکنده ساخت و از ساختن شهر بازایستادند.

pas khodāvande 'ānān rā 'az 'ānjā bar ruye tamāmiye zamin parākande sākht va 'az sākhtane shahr bāz'istādand.

So God scattered them from there on the whole earth and they stopped building the city.

9 از این رو آنجا را بابِل

'az 'in ru 'ānjā rā bābel.

نامیدند، زیرا در آنجا خداوند زبان همۀ جهانیان را مغشوش ساخت. از آنجا، خداوند ایشان را بر روی تمامی زمین پراکنده کرد.

nāmidand, zirā dar 'ānjā khodāvande zabāne hameye jahāniyān rā maghshush sākht. 'az 'ānjā, khodāvand 'ishān rā bar ruye tamāmiye zamin parākande kard.

Therefore, it was called Babylon, because there God confused the language of all the worlds. From there, God scattered them over the whole earth.

Genealogy from Shem to Abram

10 این است تاریخچۀ نسل سام: چون سام صد ساله بود، دو سال پس از توفان، اَرفَکشاد را آورد؛

'in 'ast tārikhcheye nasle sām: chon sām sad sāle bud, do sāl pas 'az tufān, 'arfakkoshād rā 'āvarad;.

This is the history of Shem's generation: when Shem was a hundred years old, two years after the flood, he brought Arphaxad;

11 و سام پس از آوردن اَرفَکشاد، پانصد سال زندگی کرد و پسران و دختران دیگر آورد.

va sām pas 'az 'āvardane 'arfakkoshād, pānsad sāl zendegi kard va pesarān va dokhtarāne digar 'āvard.

And Shem lived five hundred years after he begat Arphaxad, and begat other sons and daughters.

12 اَرفَکشاد سی و پنج ساله بود که شِلَخ را آورد؛

'arfakkoshād si va panj sāle bud ke shelakh rā 'āvarad;.

Arfakshad was thirty-five years old when he brought the shell.

13 و اَرفَکشاد پس از تولد شِلَخ، چهارصد و سه سال زندگی کرد و پسران و دختران دیگر آورد.

va 'arfakkoshād pas 'az tavallode shelakh, chāhārsad va se sāl zendegi kard va pesarān va dokhtarāne digar 'āvard.

And Arphaxad lived four hundred and three years after the birth of Shelach and begat other sons and daughters.

14 شِلَخ سی ساله بود که عِبِر را آورد؛

shelakh si sāle bud ke 'ebr rā 'āvarad;.

Shelah was thirty years old when he brought Eber;

15 و شِلَخ پس از آوردن عِبِر، چهارصد و سه سال زندگی کرد و پسران و دختران دیگر آورد.

va shelakh pas 'az 'āvardane 'ebr, chāhārsad va se sāl zendegi kard va pesarān va dokhtarāne digar 'āvard.

And Shelach lived four hundred and three years after giving birth to Eber and gave birth to other sons and daughters.

16 عِبِر سی و چهار ساله بود که فِلِج را آورد؛

'ebr si va chāhār sāle bud ke falaj rā 'āvarad;.

Eber was thirty-four years old when he suffered paralysis;

17 و عِبِر پس از آوردن فِلِج، چهارصد و سی سال زندگی کرد و پسران و دختران دیگر آورد.

va 'ebr pas 'az 'āvardane falaj, chāhārsad va si sāl zendegi kard va pesarān va dokhtarāne digar 'āvard.

And Eber lived four hundred and thirty years after giving birth to Felej, and gave birth to other sons and daughters.

18 فِلِج سی ساله بود که رِعو را آورد؛

falaj si sāle bud ke ra'u rā 'āvarad;.

Feleg was thirty years old when he gave birth to Rao;

19 و فِلِج پس از آوردن رِعو، دویست و نه سال زندگی کرد و پسران و دختران دیگر آورد.

va falaj pas 'az 'āvardane ra'u, devist va noh sāl zendegi kard va pesarān va dokhtarāne digar 'āvard.

And Felej lived two hundred and nine years after he begat Reu, and begat other sons and daughters.

20 رِعو سی و دو ساله بود که سِروج را آورد؛

ra'u si va do sāle bud ke soruj rā 'āvarad;.

Rao was thirty-two years old when he gave birth to Seroj;

21 و رِعو پس از آوردن سِروج، دویست و هفت سال زندگی کرد و پسران و دختران دیگر آورد.

va ra'u pas 'az 'āvardane soruj, devist va haft sāl zendegi kard va pesarān va dokhtarāne digar 'āvard.

And Rao lived two hundred and seven years after giving birth to Seroj and gave birth to other sons and daughters.

22 سِروج سی ساله بود که ناحور را آورد؛

soruj si sāle bud ke nāhvar rā 'āvarad;.

Seroj was thirty years old when he brought Nahor;

23 و سِروج پس از آوردن ناحور، دویست سال زندگی کرد و پسران و دختران دیگر آورد.

va soruj pas 'az 'āvardane nāhvar, devist sāl zendegi kard va pesarān va dokhtarāne digar 'āvard.

And Seroj lived two hundred years after giving birth to Nahur and gave birth to other sons and daughters.

24 ناحور بیست و نه ساله بود که تارَح را آورد؛

nāhvar bist va noh sāle bud ke tāreh rā 'āvarad;.

Nahor was twenty-nine years old when he gave birth to Terah;

25 و ناحور پس از آوردن تارَح، صد و نوزده سال زندگی کرد و پسران و دختران دیگر آورد.

va nāhvar pas 'az 'āvardane tāreh, sad va nuzdah sāl zendegi kard va pesarān va dokhtarāne digar 'āvard.

And Nahor lived for one hundred and nineteen years after he begat Terah and begat other sons and daughters.

26 تارَح هفتاد ساله بود که اَبرام و ناحور و هاران را آورد.

tāreh haftād sāle bud ke 'abrām va nāhvar va hārān rā 'āvard.

Terah was seventy years old when she gave birth to Abram, Nahor and Haran.

Terah’s Descendants

27 این است تاریخچۀ نسل تارَح: تارَح، اَبرام و ناحور و هاران را آورد، و هاران لوط را آورد.

'in 'ast tārikhcheye nasle tāreh: tāreh, 'abrām va nāhvar va hārān rā 'āvarad, va hārān lut rā 'āvard.

This is the history of the generation of Terah: Terah begat Abram, Nahor, and Haran, and Haran begat Lot.

28 هاران نزد پدر خود تارَح، در زادگاه خویش، اورِ کَلدانیان، درگذشت.

hārān nazde pedare khod tāreh, dar zādgāhe khish, 'ure kaldāneyān, dargozasht.

Haran died near his father Terah in his hometown, Ur of the Chaldeans.

29 اَبرام و ناحور زن اختیار کردند. نام زن اَبرام سارای، و نام زن ناحور مِلکَه بود، دخترِ هاران، که پدر مِلکَه و یِسکَه بود.

'abrām va nāhvar zan 'ekhtiyār kardand. nāme zan 'abrām sārāye, va nāme zane nāhvar malake bud, dokhtare hārān, ke pedare malake va yaske bud.

Abram and Nahor took wives. Abram's wife's name was Sarai, and Nahor's wife's name was Melkeh, the daughter of Haran, who was the father of Melkeh and Jeske.

30 و اما سارای نازا بود و فرزندی نداشت.

va 'ammā sārāye nāzā bud va farzandi nadāsht.

But Sarai was barren and had no children.

31 تارَح پسر خود اَبرام، و نوۀ خود لوط، پسر هاران، و عروس خود سارای، همسر پسرش اَبرام را برگرفت، و ایشان با هم از اورِ کَلدانیان به در آمدند تا به سرزمین کنعان بروند، ولی چون به حَران رسیدند، در آنجا اقامت گزیدند.

tāreh pesare khod 'abrām, va naveye khode lut, pesare hārān, va 'aruse khod sārāye, hamsare pesarash 'abrām rā bargereft, va 'ishān bā ham 'az 'ure kaldāneyān be dar 'āmadand tā be sarzamine kan'ān beravand, vali chon be harrān residand, dar 'ānjā 'eghāmat gozidand.

Terah took his son Abram, his grandson Lot, the son of Haran, and his daughter-in-law Sarai, the wife of his son Abram, and they came together from Ur of the Chaldeans to go to the land of Canaan, but when they reached Haran, they settled there. .

32 روزهای زندگانی تارَح دویست و پنج سال بود، و تارَح در حَران درگذشت.

ruzhāye zendegāniye tāreh devist va panj sāl bud, va tāreh dar harrān dargozasht.

The days of Tarah's life were two hundred and five years, and Tarah died in Haran.

ارجاعات متقاطع

ارجاع متقاطعی برای این آیه در دسترس نیست.