Beth yw ystyr “bydd ffrwythlon, ac amlhewch, ac adlenwi'r ddaear” yma?

Yn y darn hwn mae Duw yn ailddechrau bywyd dynol ar ôl y llifogydd. Pan fydd yn dweud, “Byddwch ffrwythlon, ac amlhewch, ac adnewyddwch y ddaear,” mae'n rhoi'r un math o alwad i Noa a'i feibion a roddodd unwaith i'r bobl gyntaf. Maen nhw i briodi, cael plant, a lledaenu fel bod yr holl ddaear eto wedi'i llenwi â bywyd dynol. Nid gorchymyn moel yn unig mohono ond hefyd fendith ac addewid y bydd eu teuluoedd yn tyfu. Trwy'r tri mab hyn, daw'r holl genhedloedd diweddarach i fodolaeth.

Pam mae Duw yn rhoi ofn ac ofn dyn ar yr anifeiliaid?

Dywed Duw y bydd ofn ac ofn bodau dynol ar bob anifail a'u bod yn cael eu trosglwyddo i ddwylo dynol. Mae hyn yn dangos bod gan bobl le arbennig o hyd dros y greadigaeth, hyd yn oed mewn byd syrthiedig. Ni fydd anifeiliaid fel arfer yn rheoli pobl ond byddant yn cael eu hatal. Mae eu hofn fel ffens sy'n cadw llawer ohonyn nhw rhag ymosod a hefyd yn caniatáu i bobl eu defnyddio ar gyfer bwyd a gwaith. Mae'n ein hatgoffa bod gan fodau dynol oruchafiaeth, ond mae bellach yn cael ei nodi gan ofn yn lle'r cytgord a fu unwaith.

Pam gwnaeth Duw ganiatáu i bobl fwyta cig ond gwahardd bwyta gwaed?

Mae Duw yn dweud wrth Noa y gall pob peth teimladwy sy'n byw fod yn fwyd, yn union fel yr oedd planhigion gwyrdd o'r blaen. Mae hwn yn anrheg fel bod pobl yn cael yr hyn sydd ei angen arnynt. Ond y mae Efe yn ychwanegu terfyn eglur : ni raid iddynt fwyta cnawd â'i einioes, hyny yw, y gwaed. Mae gwaed yn sefyll am y bywyd a roddodd Duw, felly nid ydynt i drin bywyd fel rhywbeth i'w ddal a'i fwyta mewn ffordd fras. Mae’r rheol hon yn rhybuddio yn erbyn creulondeb ac yn atgoffa pobl bod bywyd yn perthyn i Dduw. Hyd yn oed wrth ddefnyddio anifeiliaid ar gyfer bwyd, maent i ddangos gofal a pharch.

Beth a ddysg “Pwy a dywallto waed dyn, trwy ddyn y tywelltir ei waed”?

Mae'r frawddeg hon yn dysgu pa mor ddifrifol yw Duw am fywyd dynol. Mae'n dweud os bydd rhywun yn llofruddio person, yna mae bywyd y person hwnnw ei hun yn cael ei fforffedu. Y rheswm a roddir yw bod bodau dynol yn cael eu gwneud ar ddelw Duw, felly lladd person yw taro delw Duw ei Hun. Mae'r adnod hon yn gosod sylfaen ar gyfer cyfiawnder dynol. Mae'n dangos y bydd Duw angen cyfrif am dywallt gwaed a bod cymdeithasau i drin llofruddiaeth fel cam difrifol iawn, nid mater bach y gellir ei anwybyddu.

Beth yw’r cyfamod y mae Duw yn ei wneud â Noa a’r holl greaduriaid byw?

Mae Duw yn addo Noa, ei ddisgynyddion, a phob creadur byw na fydd E byth eto'n torri i ffwrdd bob bywyd trwy ddyfroedd dilyw. Addewid unochrog gan Dduw yw hwn, nid rhywbeth y mae’n rhaid i Noa ei ennill. Mae'n cwmpasu holl genedlaethau'r dyfodol a hyd yn oed yn cynnwys yr anifeiliaid a ddaeth allan o'r arch. Mae Duw yn dweud, er y bydd pobl yn dal i bechu, y bydd yn cadw trefn y byd ac na fydd yn ei ddileu eto yn yr un ffordd. Mae hyn yn dod â sefydlogrwydd ac yn dangos ei amynedd a'i drugaredd tuag at y greadigaeth.

Pam fod yr enfys yn bwysig yn y darn hwn?

Geilw Duw yr enfys yn y cwmwl yn “ddangosiad,” neu arwydd, ei gyfamod â'r ddaear. Mae'n dweud pan fydd cymylau yn ymddangos a'r bwa yn cael ei weld, bydd yn cofio ei addewid na fydd y dyfroedd eto'n dinistrio pob cnawd. Nid gwrthrych hudolus yw’r enfys, ond atgof gweladwy sy’n gysylltiedig â gair Duw. Pan fydd pobl yn ei weld, gallant gofio bod Duw wedi rhwymo ei Hun i warchod y byd rhag llifogydd byd-eang arall. Mae'n pwyntio at Ei ffyddlondeb hyd yn oed pan fydd yr awyr yn edrych yn dywyll gyda stormydd.

Pwy yw Shem, Ham, Japheth, a Canaan yn y stori hon?

Sem, Ham, a Jaffeth yw tri mab Noa sy'n dod allan o'r arch gydag ef. Oddi wrthynt, mae'r ddaear gyfan yn cael ei phoblogi yn ddiweddarach. Gelwir Ham yn “dad Canaan,” sy'n golygu mai Canaan yw ei fab a hynafiaid y bobloedd Canaaneaidd diweddarach. Yn y digwyddiad teuluol ar ôl meddwdod Noa, mae Ham yn dirmygu ei dad, tra bod Shem a Japheth yn ymddwyn â pharch. Yna mae Noa yn siarad bendithion dros Shem a Japheth a melltith dros Ganaan, sy'n siapio sut y bydd eu llinellau'n berthnasol mewn hanes diweddarach.

Why did Noah curse Canaan instead of directly cursing Ham?

Mae Noa yn deffro o’i feddwdod ac yn dysgu beth mae ei “fab iau” wedi’i wneud. Roedd Ham wedi edrych ar noethni ei dad ac yna wedi dweud wrth ei frodyr mewn ffordd watwar, yn lle ei orchuddio. Dewisodd Shem a Japheth orchuddio eu tad heb edrych. Pan fydd Noa yn siarad, mae'n datgan melltith ar Canaan fab Ham, gan ddweud y bydd yn was i'w frodyr. Nid yw’r darn yn sillafu pob rheswm, ond mae’n dangos bod amarch Ham yn effeithio ar ei linach a bod Duw yn cymryd amarch tuag at rieni o ddifrif.

Beth mae’r darn hwn yn ei ddangos am gymeriad Duw ar ôl y dilyw?

Mae'r darn hwn yn dangos bod Duw yn gadarn ac yn garedig. Mae'n cymryd pechod dynol o ddifrif, gan osod rhybuddion cryf yn erbyn llofruddiaeth a thrin bywyd yn ddiofal. Ar yr un pryd, mae'n bendithio teulu Noa, yn darparu bwyd, ac yn rhoi arweiniad clir ar sut i fyw yn y byd. Dengys ei gyfamod ac arwydd enfys ei fod Ef yn amyneddgar a diysgog, yn addaw byth eto i ddifetha pob bywyd trwy ddilyw. Hyd yn oed gan wybod bod calonnau dynol yn dal i grwydro, mae'n dewis cadw'r ddaear a gweithio gyda phobl trwy addewid a thrugaredd.

Sut gall y darn hwn am Noa a’r cyfamod fod yn berthnasol i ni heddiw?

Mae'r darn hwn yn dal i siarad â ni mewn ffyrdd syml. Mae’n ein hatgoffa bod bywyd dynol yn werthfawr oherwydd bod pobl yn dwyn delw Duw, felly rhaid inni beidio â thrin niwed na chasineb yn ysgafn. Mae'n ein galw i ddefnyddio anifeiliaid a'r ddaear gyda gofal, nid creulondeb. Mae'r olygfa deuluol gyda Noa a'i feibion yn rhybuddio rhag gwatwar neu amlygu cywilydd eraill ac yn lle hynny yn dewis cuddio a pharchu. A phob tro rydyn ni’n gweld enfys, rydyn ni’n gallu cofio bod Duw yn cadw Ei air, yn dal barn yn ôl mewn trugaredd, ac yn parhau i gynnal y byd rydyn ni’n byw ynddo.

Gen.9.1

Genesis 9:1

BWM DUW

Duw hefyd a fendithiodd Noa a’i feibion, ac a ddywedodd wrthynt, Ffrwythwch a lluosogwch, a llenwch y ddaear.

The Covenant of the Rainbow

Covenant of the Rainbow

1 Duw hefyd a fendithiodd Noa a’i feibion, ac a ddywedodd wrthynt, Ffrwythwch a lluosogwch, a llenwch y ddaear.

Eich ofn hefyd a’ch arswyd fydd ar holl fwystfilod y ddaear, ac ar holl ehediaid y nefoedd, a’r hyn oll a ymsymudo ar y ddaear, ac ar holl bysgod y môr; yn eich llaw chwi y rhoddwyd hwynt.

Pob ymsymudydd yr hwn sydd fyw, fydd i chwi yn fwyd: fel y gwyrdd lysieuyn y rhoddais i chwi bob dim.

Er hynny na fwytewch gig ynghyd â’i einioes, sef ei waed.

Ac yn ddiau gwaed eich einioes chwithau hefyd a ofynnaf fi: o law pob bwystfil y gofynnaf ef; ac o law dyn, o law pob brawd iddo y gofynnaf einioes dyn.

A dywallto waed dyn, trwy ddyn y tywelltir ei waed yntau, oherwydd ar ddelw Duw y gwnaeth efe ddyn.

Ond chwychwi, ffrwythwch ac amlhewch epiliwch ar y ddaear, a lluosogwch ynddi.

A Duw a lefarodd wrth Noa, ac wrth ei feibion gydag ef, gan ddywedyd,

Ac wele myfi, ie myfi, ydwyf yn cadarnhau fy nghyfamod â chwi, ac â’ch had ar eich ôl chwi;

Ac â phob peth byw yr hwn sydd gyda chwi, â’r ehediaid, â’r anifeiliaid, ac â phob bwystfil y tir gyda chwi, o’r rhai oll sydd yn myned allan o’r arch, hyd holl fwystfilod y ddaear.

A mi a gadarnhaf fy nghyfamod â chwi, ac ni thorrir ymaith bob cnawd mwy gan y dwfr dilyw, ac ni bydd dilyw mwy i ddifetha’r ddaear.

A Duw a ddywedodd, Dyma arwydd y cyfamod, yr hwn yr ydwyf fi yn ei roddi rhyngof fi a chwi, ac a phob peth byw a’r y sydd gyda chwi, tros oesoedd tragwyddol:

Fy mwa a roddais yn y cwmwl, ac efe a fydd yn arwydd cyfamod rhyngof fi a’r ddaear.

A bydd, pan godwyf gwmwl ar y ddaear, yr ymddengys y bwa yn y cwmwl.

A mi a gofiaf fy nghyfamod, yr hwn sydd rhyngof fi a chwi, ac a phob peth byw o bob cnawd: ac ni bydd y dyfroedd yn ddilyw mwy, i ddifetha pob cnawd.

A’r bwa a fydd yn y cwmwl; a mi a edrychaf arno ef, i gofio’r cyfamod tragwyddol rhwng Duw a phob peth byw, o bob cnawd a’r y sydd ar y ddaear.

A Duw a ddywedodd wrth Noa, Dyma arwydd y cyfamod, yr hwn a gadarnheais rhyngof fi a phob cnawd a’r y sydd ar y ddaear.

Noah’s Shame and Canaan’s Curse

A meibion Noa y rhai a ddaeth allan o’r arch, oedd Sem, Cham, a Jaffeth; a Cham oedd dad Canaan.

Y tri hyn oedd feibion Noa: ac o’r rhai hyn yr hiliwyd yr holl ddaear.

A Noa a ddechreuodd fod yn llafurwr, ac a blannodd winllan:

Ac a yfodd o’r gwin, ac a feddwodd, ac a ymnoethodd yng nghanol ei babell.

A Cham tad Canaan a welodd noethni ei dad, ac a fynegodd i’w ddau frawd allan.

A chymerodd Sem a Jaffeth ddilledyn, ac a’i gosodasant ar eu hysgwyddau ill dau, ac a gerddasant yn wysg eu cefn, ac a orchuddiasant noethni eu tad; a’u hwynebau yn ôl, fel na welent noethni eu tad.

A Noa a ddeffrôdd o’i win, ac a wybu beth a wnaethai ei fab ieuangaf iddo.

Ac efe a ddywedodd, Melltigedig fyddo Canaan; gwas gweision i’w frodyr fydd.

Shem’s Blessing and Noah’s Death

Ac efe a ddywedodd, Bendigedig fyddo Arglwydd Dduw Sem; a Chanaan fydd was iddo ef.

Duw a helaetha ar Jaffeth, ac efe a breswylia ym mhebyll Sem; a Chanaan fydd was iddo ef.

A Noa a fu fyw wedi’r dilyw dri chan mlynedd a deng mlynedd a deugain.

Felly holl ddyddiau Noa oedd naw can mlynedd a deng mlynedd a deugain; ac efe a fu farw.

Croesgyfeiriadau

Nid oes croesgyfeiriadau ar gael ar gyfer yr adnod hon.